Και κάπως έτσι άλλαξαν όλα

Γράφει η Ελίνα Αλαμανή

Ένας άνθρωπος σηκώθηκε το πρωί, όπως κάθε μέρα, για να πάει στην εργασία του. Η ώρα είχε πάει κιόλας επτά και μισή, ήταν έτοιμος να πάρει το πρωινό του και να φύγει.

Σε ένα άλλο σπίτι, την ίδια στιγμή, χτυπούσε το ξυπνητήρι στο κομοδίνο ενός ζευγαριού. Ο άντρας αγκάλιασε τρυφερά τη γυναίκα του και της ψιθύρισε καλημέρα.

Ο άνθρωπος που έπρεπε να φύγει για τη δουλειά, έφτιαξε τον καφέ και με μηχανικές κινήσεις όπως κάθε πρωί (μια γλυκιά ρουτίνα) κάθισε στη καρέκλα. Πήρε την εφημερίδα μπροστά του και άρχιζε να τη ξεφυλλίζει, ρουφώντας κάθε λίγο από μια γουλιά. Κάθε σελίδα και γουλιά..

 

Η Άννα

Γράφει η Ελίνα Αλαμανή

Η Άννα ξύπνησε (ή όπως αλλιώς θα μπορούσε να περιγραφεί αυτή η φυσική ενέργεια) και έκανε ό,τι συνήθως. Πήγε στην τουαλέτα, έκανε το ίδιο κρύο/ζεστό -το ίδιο της έκανε- μπάνιο και έφαγε το πρωινό της. Το ίδιο βιαστικά ως συνήθως. Πήρε το παλτό της και άνοιξε την πόρτα..

Πίσω της, προσπαθούσε να προλάβει το βήμα της ο Εαυτός της, εκείνο το χαρούμενο και γεμάτο όνειρα κορίτσι που είχε μείνει χρόνια ξεχασμένο. Την είδε να βγαίνει από την είσοδο της πολυκατοικίας και να διασχίζει το γκαράζ για να βγει έξω. Η Άννα σταμάτησε για μια στιγμή και κοίταξε το αυτοκίνητό της. Ο Εαυτός της την παρακολουθούσε και για μια στιγμή σκέφτηκε ότι θα τρέξει ένα δάκρυ, έστω μια αντίδραση που πια δεν οδηγεί το αγαπημένο της παλιό μεταχειρισμένο αμαξάκι σ' αυτή τη ζούγκλα που λέγεται Αθήνα.. Τίποτα, καμία αντίδραση.

 

Ένας κύκλος που τον ήθελα τετράγωνο

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ.

Δεν καταλάβαινα γιατί ο μπαμπάς μου δεν ήταν όπως στις διαφημίσεις. Χαμογελαστός και με διάθεση να παίζει πάντα μαζί μου. Δεν ήταν ούτε καν σαν τον κύριο Μιχάλη τουλάχιστον, τον μπαμπά της φίλης μου της Κατερίνας. Εκείνος έπαιζε με την Κατερίνα, διαβάζανε μαζί, πηγαίνανε βόλτες. Ο δικός μου μπαμπάς ποτέ δεν έκανε μαζί μου έστω ένα από αυτά.  Έλεγα πως όταν μεγαλώσω και κάνω παιδιά θα φροντίσω ο μπαμπάς τους να είναι σαν τον κύριο Μιχάλη.

 

Ψυχών φτερουγίσματα

Γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Το όνομά της θύμιζε ουρανό και θάλασσα, κύματα και γλάρους… τη μοναδική της συντροφιά! Εδώ και καιρό η Πελαγία είχε εγκαταστήσει τη μοναξιά της σ’ ένα μικρό σπιτάκι πάνω στα βράχια λίγο έξω από τον μικρό οικισμό του νησιού. Ονειροπόλα και ρομαντική, δεν ταίριαζε με τους συντοπίτες της που την έλεγαν αλαφροΐσκιωτη και κουνούσαν με οίκτο το κεφάλι, όποτε την έβλεπαν μ’ εκείνο το ξεθωριασμένο, παλιό τετράδιο στο χέρι να γράφει… να γράφει… να γράφει…

«Την κακομοίρα!» ψιθύριζαν δήθεν συμπονετικά.

 

Λύπασμα

Γράφει ο Άρης Μανουράς

Φύλλα σεργιανούν αγέρηδες και καλντερίμια· ορφανά κι ελεύθερα στο έλεος τ' ανέμου κι εκείνος στο έλεος της φύσης και του νόμου.
Καθένα τους ξεχωριστό μα κι ίδιο με τ' αδέρφια του. Κανένας δεν τους δίνει σημασία όπως φτεροκοπούν ή ξαποσταίνουν στα πεζούλια: άλλοι τα πατάνε· άλλοι τα πετάνε· άλλοι προσέχουν μην και τ' όμορφό τους κουφάρι τσαλοπατήσουν.

 

Μια, κάποια απάντηση

Γράφει ο Ηλίας Μάκης

Ο Σαίξπηρ έβαλε τον τραγικό ήρωα Άμλετ να θέτει το ερώτημα: να ζει κανείς ή να μην ζει. Κι ο Καμύ το συνέχισε διαπιστώνοντας στον μύθο του Σίσυφου ότι το πραγματικό φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αυτοκτονία. Αυτό το ερώτημα με βασανίζει εδώ και καιρό και τώρα, καθώς το παγωμένο αεράκι με χαστουκίζει στο πρόσωπο, σαν να θέλει να με επιπλήξει για το γεγονός ότι απουσιάζω από τον κόσμο που με περικλείει, νοιώθω ότι με έχει στοιχειώσει. Στην πραγματικότητα αυτό που με δυναστεύει είναι το δίπολο, του Έρωτα και του Θανάτου!

 

Page 1 of 2

«StartPrev12NextEnd»
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.