Χαμογελάει άραγε η Αντιγόνη;

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ.

Κάθε πρωί ανεβαίνοντας την οδό Κουγκίου για να βγω στην κεντρική πλατεία της πόλης, έβλεπα μια γυναίκα να κάθεται στο πεζούλι μιας πολυκατοικίας σα να περίμενε κάτι.
Κάθε πρωί την ίδια ώρα στην ίδια θέση και εγώ να την προσπερνώ θαρρείς και ήτανε κάτι δεδομένο. Θα πρέπει να ήτανε γύρω στα πενήντα και σίγουρα καλοζωισμένη, έδειχνε περιποιημένη και στυλάτη. Ήθελα πολύ να της μιλήσω, με προκαλούσε ο τρόπος που κάθε πρωί καθότανε και περίμενε άραγε τι; Ντρεπόμουνα όμως, τί να της έλεγα; Την προσπερνούσα και συνέχιζα το δρόμο μου συναντώντας τον περιπτερά, με εκείνον λέγαμε καλημέρα και ευχόμασταν καλή δύναμη ο ένας τον άλλον. Έφτανα στην κεντρική πλατεία περνώντας δίπλα μου άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι βιαστικοί άλλοι χαλαροί, ανάμεσά τους και εγώ που σε κάθε βήμα μου διέκρινα και κάποιον δίπλα μου. Πού πάμε; Ρωτούσα τον εαυτό μου. Ξυπνούσα απότομα από τις σκέψεις μου διαπιστώνοντας ότι είχα φτάσει στη δουλειά μου.

Ώρες οι οποίες περνούσαν σχετικά γρήγορα, στο συμβολαιογραφείο ποτέ δεν προλαβαίναμε να πλήξουμε. Στο γυρισμό για το σπίτι τη στυλάτη εκείνη γυναίκα δεν την συναντούσα ποτέ.  Αυτό γινόταν εδώ και ένα μήνα. Είχε γίνει μέρος της σκέψης μου. Μια και δυό το είπα στη Λένα, την γυναίκα μου. "Καημένε Κώστα με τί κάθεσαι και ασχολείσαι και εσύ", ήταν η πρώτη αντίδραση της Λένας. Ίσως να είχε και δίκιο, ποιός κάθεται τώρα ν' ασχοληθεί με μια γυναίκα άγνωστη επειδή κάθεται κάθε πρωί σ' ένα πεζούλι. "Και αν επιμένεις τόσο γιατί δεν ρωτάς το Μανώλη; Γειτονιά είναι, περίπτερο έχει, όλο και κάτι θα ξέρει" μου είπε η Λένα.
Και δεν βάσταξα στην ιδέα της Λένας. Ρώτησα το Μανώλη τον περιπτερά. "Η Αντιγόνη, μεγάλη ιστορία." Άρχισε ο Μανώλης να λέει. "Εσείς είσαστε καινούριοι στη γειτονιά, για αυτό δεν την ξέρεις, εύπορη οικογένεια, καπετάνιος ο άντρας της, μόνη η Αντιγόνη πίσω με τον καημό της που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Αλλά άμα έχεις φράγκα όλα γίνονται. Την πήγε ο καπετάνιος στο εξωτερικό, έκανε εξωσωματική και έμεινε έγκυος. Το αγόρι όμως στα δέκα του είχε ένα ατύχημα και τα λογικά του τα έχασε. Τον έχουνε στο ίδρυμα που είναι στο περιφερειακό, ξέρεις. Κάθε πρωί η Αντιγόνη εδώ και πέντε χρόνια περιμένει στο πεζούλι να την πάρει με το αμάξι η νοσοκόμα, είναι φίλες, πηγαίνει εκεί και κάθεται μέχρι αργά τη νύχτα. Μαράζωσε η Αντιγόνη αλλά βράχος αξιοπρεπής περνάει το πόνο της."
Χαιρέτησα το Μανώλη δήθεν πως θυμήθηκα ότι είχα δουλειά. Περπατούσα στους δρόμους της πόλης σκεπτόμενος την ιστορία της Αντιγόνης. Μια γυναίκα ανάμεσά μας όπως τόσες γυναίκες της πόλης, όπως τόσοι άντρες της πόλης. Άνθρωποι όλοι, μαζί τους και εγώ, με μια ιστορία ο καθένας μας. Μ' έναν γολγοθά καλά κρυμμένο μέσα μας που το χαμόγελο που σκορπάμε γύρω μας είναι άξιο να κρύψει τις ιστορίες μας. Χαμογελάει άραγε η Αντιγόνη; Μάλλον ναι, τις ώρες ίσως που περνάει με το γιο της, ποιός ξέρει.

 

Νεφέλη Π.Ζ.


Το βιβλίο της Νεφέλης Π.Ζ. "Το τανγκό της ψυχής μου" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Πρόσκληση σε γάμο

 

 

Το επιθυμητό τροχαίο

 

 

 

Ο Μπίλιας και οι βόλοι

 

 

Μ.Π.Ο. (Μη πραγματοποιημένα όνειρα). Γράφει ο Γιάννης Φαρσάρης.

 

 

 

Photo by jnyemb

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.