Μια, κάποια απάντηση

Γράφει ο Ηλίας Μάκης

Ο Σαίξπηρ έβαλε τον τραγικό ήρωα Άμλετ να θέτει το ερώτημα: να ζει κανείς ή να μην ζει. Κι ο Καμύ το συνέχισε διαπιστώνοντας στον μύθο του Σίσυφου ότι το πραγματικό φιλοσοφικό ερώτημα είναι η αυτοκτονία. Αυτό το ερώτημα με βασανίζει εδώ και καιρό και τώρα, καθώς το παγωμένο αεράκι με χαστουκίζει στο πρόσωπο, σαν να θέλει να με επιπλήξει για το γεγονός ότι απουσιάζω από τον κόσμο που με περικλείει, νοιώθω ότι με έχει στοιχειώσει. Στην πραγματικότητα αυτό που με δυναστεύει είναι το δίπολο, του Έρωτα και του Θανάτου!

Κοιτάζω πέρα μακριά, στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και το βλέμμα μου μαγνητίζουν οι λαμπυρισμοί του ήλιου πάνω στην γαλαζοπράσινη λίμνη. Οι αχτίδες του διασχίζουν τον πεντακάθαρο γαλάζιο ουρανό του Ιανουαρίου κι αντανακλούν ασταμάτητα πάνω στα νερά που λικνίζονται αργά και φαίνεται σαν εκατομμύρια λαμπάκια να αναβοσβήνουν ακανόνιστα. Μια ζοφερή ευφορία με κατακλύζει, τόσο που γέρνω σταδιακά προς το νερό κάτω απ’ τα πόδια μου.
Λιγοψυχώ από τον μεγαλειώδη στόχο, να δραπετεύσω από την ελπίδα, και στρέφομαι βαριανασαίνοντας προς τους περαστικούς, που υπάρχουν γύρω μου. Άλλοι πλησιάζουν κι άλλοι απομακρύνονται από το μοναδικό σταθερό σημείο στον πλανήτη, το σώμα μου, που ακίνητο καθώς στέκει συνειδητοποιώ ότι είναι απομονωμένο, κλεισμένο σε μια χωροχρονική φούσκα. Κι άλλες ζωντανές μονάδες της ύλης το περιστοιχίζουν, όμως η μοναξιά έχει υψώσει ένα αδιαπέραστο τείχος γύρω μας. Είμαστε σε απόσταση αναπνοής κι όμως δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλο!
Άνθρωποι περπατούν με βλέμμα σκυθρωπό, βαδίζοντας σταθερά προς κάποιον ακαθόριστο στόχο. Κάποιοι τρέχουν, άλλοι σέρνουν τα βήματά τους, όλοι όμως κοιτούν με μάτια θολά τον κόσμο τριγύρω τους. Ο ήλιος τους ζεσταίνει λίγο τα κορμιά, καλυμμένα καθώς είναι με ρούχα βαριά απέναντι στο χειμωνιάτικο κρύο. Ποιος θα ζεστάνει επιτέλους τις ψυχές τους; Ίσως ζητάω πολλά … ονειρεύομαι όμως ακόμη περισσότερα!
Βαδίζω, τώρα το ξέρω με σιγουριά, παρέα με όλους εσάς, στον μονόδρομο του θανάτου μου. Αυτό το σώμα που μεταφέρει την ύπαρξή μου από εδώ κι από κει θα επιστρέψει στις ρίζες του, στην ύλη που ταξιδεύοντας δεκατριάμιση δισεκατομμύρια χρόνια έφτασε στην Γη και συνέθεσε το είναι μου. Κάποιο άλλο κομμάτι της ύλης συνέθεσε εσένα, φίλε αναγνώστη, κι όντως είμαστε όλοι παιδιά των αστεριών! Και το ερώτημα που με βασανίζει είναι ένα και μοναδικό. Έχοντας την δυνατότητα, όπως κάθε μορφή ζωής, κάθε μονάδας ύλης με την ικανότητα να κινείται προς έναν ορισμένο στόχο, εγώ …που πάω; Ποιον δρόμο επιλέγω να ακολουθήσω, απέναντι σε ποιες αμείλικτες δυνάμεις που αναπόφευκτα θα με σταματήσουν, θα με λυγίσουν …θα με σπάσουν; Τι με ωθεί προς εκεί …ποιος με καλεί;
Δεν γνωρίζω και σε τελική ανάλυση, δεν έχει καμιά απολύτως σημασία! Είναι άραγε η Μοίρα, αυτό το πεπρωμένο από το οποίο δεν μπορώ να ξεφύγω όσο κι αν παλέψω, όσο κι αν ματώσω; Αν είναι γραφτό μου, δεν έχω επιλογές, ζω από τη μια μέρα στην άλλη με βάση την έμπνευση ενός συμπαντικού σεναριογράφου και βυθίζομαι σταδιακά σε μια μοιρολατρία κι έναν ανήθικο κυνισμό!
Ή μήπως είναι η θεά Τύχη, αυτή η σκρόφα, που αδιαφορεί για την παρουσία μου σε ένα απειροελάχιστο σημείο στο τεράστιο σύμπαν και μέσα από ένα σύνολο άπειρων πιθανοτήτων, παρουσιάζεται μπροστά μου με ένα και μοναδικό προσωπείο κάθε φορά;
Και πάνω απ’ όλα αυτά… ο χρόνος, αυτός ο αιμοβόρος τύρρανος! Οι στιγμές μου τρέχουν μπροστά κι εγώ μονίμως μένω πίσω. Τις κυνηγάω ασθμαίνοντας, ψάχνω τα όνειρα να ζήσω κι αν δεν τα καταφέρω… θα τα αφήσω; Όχι, δεν θέλω να τα αφήσω. Δεν θέλω άλλο πια να κυνηγήσω! Πώς να φτάσω το τρένο της ζωής, έστω και σαν λαθρεπιβάτης; Πώς …αναρωτιέμαι κι ένα δάκρυ, που αντιλαμβάνεται τη ζωή σαν μισητή συνθήκη, χύνεται νωχελικά.
Ένα εκκωφαντικό χαμόγελο με βγάζει από τις απέλπιδες σκέψεις μου. Δυο νεαρά κορίτσια απολαμβάνουν τον πρωινό τους περίπατο κάτω από τον ήλιο και με πλησιάζουν, προφανώς παραδομένες σε έναν οργασμό ευτυχίας και καλής διάθεσης. Κάθονται, χαχανίζοντας ακόμη, στο πεζούλι λίγα μέτρα μπροστά μου.
«Μαλάκα, δεν υπάρχει ο τύπος. Είδες την φάτσα του, όταν έφαγε την χυλόπιτα;»
«Ναι, δεν θα ξεχάσω πως πλησίαζε αργά, περήφανος, σίγουρος ότι θα γαμήσει και να φεύγει μετά την ατάκα σου σαν δαρμένος! Χα χα χα χα…»
«Καλά, έχουν ξεφύγει εντελώς οι άντρες! Αυτός νόμιζε, ότι θα μου πει πως είμαι το ομορφότερο κορίτσι που έχει δει και εγώ θα έπεφτα στην αγκαλιά του σαν άλλη λυτρωμένη πριγκίπισσα; Άσε μας!…»
Ορίστε το προσωπείο που διάλεξε η Τύχη για μένα σήμερα! Μπορώ να προσπαθήσω να αλληλεπιδράσω με τα άτομα αυτά κι ίσως το κάνω όταν η μια, η… πανέμορφη μελαχρινή, που καμάρωνε για την άρνηση που κέρασε κάποιον που ενδιαφέρθηκε για αυτήν, στρέφεται προς το μέρος μου ρίχνοντας μια διερευνητική ματιά. Προφανώς θέλει να ελέγξει τον χώρο γύρω της κι όποιον βρίσκεται στην ζώνη δράσης της. Χαμογελώ θλιμμένα και στρέφω το βλέμμα στον υπολογιστή πάνω στα γόνατά μου.
Ή μπορώ πάλι να μην ασχοληθώ καθόλου, να επιδείξω περιφρόνηση κλεισμένος στον μικρόκοσμό μου και να αφήσω τα κορίτσια κλεισμένα στην δικιά τους γυάλα.
Αδράνεια!
Γιατί είναι σε γυάλα, θέλετε να ρωτήσετε;
Δεν είναι προφανές; Επιδοκιμάζουν την συμπεριφορά τους απέναντι στο αρσενικό που τις πλησίασε λες και νίκησαν έναν αδύναμο εχθρό. Δεν έχουν κατανοήσει ότι θα έπρεπε να τον βλέπουν σαν σύμμαχο …ναι υπάρχουν δυνατοί κι αδύναμοι σύμμαχοι, όλοι τους όμως είναι σύμμαχοι. Ο εχθρός είναι κοινός για όλους! Και οι σύμμαχοι επίσης! Το πήρα απόφαση λοιπόν… χωρίς ελπίδα!
-Κορίτσια, με συγχωρείτε για την ενόχληση, αλλά άκουσα άθελά μου την συζήτησή σας κι αναρωτιόμουν. Δεν σας αρέσει να σας την πέφτουν τα αγόρια;, ρώτησα κι ένα τεράστιο βάρος κύλησε από πάνω μου. Με κοίταξαν απορημένες, όμως γρήγορα δυο διστακτικά χαμόγελα αποτυπώθηκαν στα πρόσωπά τους, όταν διέκριναν κολλημένο πάνω μου το τεράστιο χαμόγελο που κοσμούσε το πρόσωπό μου.
-Εννοείται πως μας αρέσει, απάντησε η μελαχρινή θεωρώντας το αυτονόητο. Αυτό όμως δεν δίνει το δικαίωμα στον καθένα να συμπεριφέρεται όπως να 'ναι!  Υπάρχουν και κανόνες, είπε κι έστρεψε το βλέμμα της στην κοκκινομάλλα φίλη της για επιβεβαίωση.
-Διαφωτίστε με, πρόσθεσα με το χαμόγελο ανεξίτηλα χαραγμένο πάνω μου. Η αλήθεια είναι ότι οι μύες που το σχημάτιζαν είχαν αρχίσει ήδη να κουράζονται.
-Τι εννοείς; Τα βασικά … να μην έρχεται κάποιος με αυτοπεποίθηση που ξεχειλίζει και να σου λέει τετριμμένα λόγια, «είσαι κούκλα, είσαι θεά, θέλω να σε γνωρίσω» κτλ και να περιμένει να πέσω τόσο εύκολα!
-Επομένως, δεν σου αρκεί να σου τονίσει ένας άντρας ότι σε βρίσκει όμορφη κι ότι ελκύεται από εσένα, σωστά;
-Όχι, βεβαίως, απάντησε αυθόρμητα, διέκρινα όμως στην φωνή της ότι η προηγούμενη σιγουριά της είχε χαθεί.
-Θα ήθελες φαντάζομαι πέρα από τα προφανή, πέρα από παρατηρήσεις του, ότι έχεις δηλαδή αρμονικό και πειθαρχημένο βάδισμα, το οποίο παραπέμπει σε ενασχόληση  με χορό ή κάτι σχετικό, πέρα επίσης από την εκτίμησή του για το γούστο και το στυλ στο ντύσιμό σου και τελικά πέρα από την φωτεινή αύρα και την θετική ενέργεια που σε περιβάλλει, θα ήθελες να ακούσεις και σχόλια για το πόσο ενδιαφέρον άτομο είσαι;
Το κορίτσι με παρατηρούσε με δυο μάτια που μεγάλωναν καθώς άκουγε τα λόγια μου και στο τέλος αρκέστηκε να ψιθυρίσει: Ναι!
-Το αγόρι που σε πλησίασε χθες … σου άρεσε;
-Εεε … ναι, καλός ήταν, είπε και πάλι κοιτάζοντας την φίλη της για επιβεβαίωση.
-Επομένως, ένα αγόρι, που σου άρεσε εμφανισιακά, ήρθε να σου πει πως είσαι το ομορφότερο κορίτσι που έχει δει κι εσύ, αντί να του δώσεις την ευκαιρία να μιλήσετε λίγο περισσότερο, να γνωριστείτε και να δεις αν θα σου μιλούσε πέρα από την εμφάνισή σου και για τον εσωτερικό σου κόσμο, τον απέρριψες με την μία, σωστά;
-Κοίτα … δεν είναι ακριβώς έτσι! Έχω γνωρίσει πολλούς τύπους που το μόνο που ήθελαν ήταν να με ξαπλώσουν στο κρεβάτι τους και…
-Και το θεωρείς παράξενο, περίεργο ή μήπως υποτιμητικό όλο αυτό; Γιατί ξέρω αρκετά κορίτσια που θα ήθελαν να είναι στην θέση σου! Να είχαν δηλαδή την δικιά σου ομορφιά, το πανέμορφο πρόσωπο και το τέλειο, απ’ όσο μπορώ να κρίνω, σώμα, με αποτέλεσμα να τις κυνηγάνε τα αγόρια. Και ξέρεις γιατί;
-Γιατί;
-Γιατί όλοι θέλουμε μια αγκαλιά να μας σκεπάζει τα βράδια κι όλοι εννοείται θέλουμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή αγκαλιά! Πότε κοιμήθηκες τελευταία φορά και σε πήρε κάποιος αγκαλιά;
-Πριν κάποιους μήνες, απάντησε θλιμμένη.
-Σε πλήγωσε;
-Ναι, με πλήγωσε, είπε κι ο θυμός χρωμάτισε έντονα την φωνή της. Με πλήγωσε κι ορκίστηκα στον εαυτό μου να μην αφήσω ποτέ κανέναν να με πληγώσει έτσι ξανά …δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να μπει έτσι εύκολα στην καρδιά μου!
-Εννοείται ότι δεν θα αφήσεις κανέναν να μπει έτσι εύκολα, όχι μόνο στην καρδιά σου, αλλά και στην ζωή σου, αυτό όμως δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση ότι πρέπει να κατεβάσεις τα ρολά. Οφείλουμε για τον εαυτό μας και μόνο να δίνουμε έστω μια ευκαιρία στους ανθρώπους που μας πλησιάζουν και ξέρετε γιατί;
Με κοιτούσαν κι οι δυο τους με απόλυτη προσοχή, αδιαφορώντας για τις παρουσίες που κυκλοφορούσαν γύρω μας.
-Γιατί οι καλύτερες γνωριμίες στη ζωή γίνονται εντελώς τυχαία, σε μέρη που δεν το περιμένεις καν. Σας έχει τύχει ποτέ να γνωρίσετε κάποιον αληθινά ενδιαφέροντα τύπο εντελώς τυχαία;
-Ναι, απάντησε αυθόρμητα η κοκκινομάλλα και γυρνώντας στην μελαχρινή συνέχισε: Ο Δημήτρης … θυμάσαι; Είχαμε γνωριστεί στην στάση και τα είχαμε για έναν χρόνο!
-Ακριβώς, είπα χαμογελώντας ζεστά και τα κορίτσια μου ανταπέδωσαν το ίδιο χαμόγελο. Ο πάγος έσπαγε κι έμπαιναν σταδιακά στην χωροχρονική φούσκα μου. Τώρα είχε έρθει η στιγμή να περάσω στο επόμενο στάδιο. Να εξάψω την φαντασία τους!
-Η φίλη σου ρίσκαρε να κάνει σχέση με έναν τύπο που γνώρισε στην στάση του λεωφορείου κι αυτό οδήγησε σε μια σχέση που κράτησε ένα χρόνο. Αν εσύ έδινες χθες την ευκαιρία στον νεαρό να σου μιλήσει λίγο περισσότερο, μπορεί να είσασταν μαζί για χρόνια, ίσως και δεκαετίες, όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται, σωστά;
-Σωστά, απάντησε εμφανώς προβληματισμένη.
-Ξέρεις όμως γιατί δεν το έκανες, ρώτησα για να εισπράξω ένα βλέμμα απορίας, που παρακαλούσε, ή μάλλον ικέτευε, για μια απάντηση. Δεν το έκανες γιατί δεν νοιώθεις έτοιμη.
-Έτοιμη;
-Ναι, έτοιμη να νοιώσεις ασφαλής να εξερευνήσεις καινούρια πράγματα, να αφεθείς να ζήσεις τα όνειρά σου κι όχι την ζωή που σε προτρέπει η κοινωνία για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι για να είσαι σωστή γυναίκα. Και βέβαια για να νοιώσεις ασφαλής θα πρέπει να ξεδιαλύνεις μέσα σου την ψευδαίσθηση για το ποια είσαι, τι θέλεις στην ζωή και ποια είναι τα όριά σου. Ξέχνα τα πρότυπα που έχεις για το ποιους άντρες πρέπει να θέλεις και ποιους μπορείς να αποκτήσεις! Πώς ξέρεις ποιες είναι οι πραγματικές σου δυνατότητες αν δεν προχωράς μπροστά, ψάχνοντας διαρκώς, σκαλίζοντας στα βάθη του εαυτού σου; Δεν θα ήθελες να ζήσεις τις φαντασιώσεις σου με τον άντρα των ονείρων σου, ρώτησα τελικά αγγίζοντας ανεπαίσθητα με την παλάμη το στήθος μου.
-Ναι, θα έδινα τα πάντα για αυτό, ψιθύρισε  σκεφτική. Το βλέμμα της ήταν καρφωμένο στα μάτια μου κι οι κόρες της είχαν διασταλεί στην προσπάθεια της να διακρίνει μέσα τους τις εικόνες που έπλαθε το μυαλό της.
-Σου εύχομαι να το καταφέρεις, το συντομότερο δυνατόν, της είπα αφιερώνοντάς της το πιο γλυκό μου χαμόγελο. Κι ύστερα στράφηκα επιδεικτικά στον υπολογιστή μου.
Τα κορίτσια σηκώθηκαν μουδιασμένα κι αφού κοιτάχτηκαν για λίγο συνωμοτικά, η μελαχρινή με πλησίασε και μου είπε με φωνή αδύναμη:
-Το βράδυ θα είμαι στην «Σκάλα» για ποτάκι. Αν θέλεις, πέρνα να συνεχίσουμε την συζήτησή μας. Μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και … είμαι η Κέλυ!
-Κι εγώ ο Άρης. Στις εννιά και μισή είναι καλά;
-Τέλεια, είπε και λάμποντας ολόκληρη στράφηκε προς την φίλη της.
Τις παρατηρούσα καθώς βάδιζαν και χαμογελούσα κάθε φορά που γυρνούσε να μου ρίξει μια τρυφερή ματιά. Γνωρίζω πως ένοιωθε κάτι νέο, όσο και πανάρχαιο. Το ίδιο ένοιωθα κι εγώ ξέρετε… και μάλιστα για πρώτη φορά εδώ και χρόνια. Το μυαλό μου ταξίδευε απελευθερωμένο πλέον από το ατέλειωτο μαρτύριο της γνώσης της ματαιότητας της ύπαρξης. Μέσα στο βουβό σύμπαν κατανοούσα ξεκάθαρα πως το πεπρωμένο μου ανήκει. Κοίταξα την οθόνη του υπολογιστή μου, σκεφτόμενος πως πάντα ξαναβρίσκει κανείς το φορτίο του και το μόνο που του απομένει είναι να δώσει όλο του το είναι χωρίς ανταμοιβή …να κατηφορίσει χαμογελώντας προς την άβυσσο!
Ο τίτλος έγραφε: Ένα απλό σημείωμα αυτοκτονίας.
Χαμογέλασα και πάτησα «Διαγραφή»!

 

 

 

Ηλίας Μάκης


Γνώρισα το Φώς το 1978 κι έκτοτε προσπαθώ να το ταυτίσω με την ομορφιά, την τάξη και την αρμονία! Το κάνω αυτό είτε χαρίζοντας όμορφα και φωτεινά χαμόγελα στους ασθενείς μου (οδοντίατρος γαρ), είτε οδηγώντας το στις κλειδαρότρυπες των σκοτεινών θυρών του μυαλού μου, δίνοντάς του την ευκαιρία να φωτίσει το χάος μέσα μου! Ζω και αυτοστοχάζομαι στα Ιωάννινα, παρέα κάποιους φίλους, συναγωνιστές και συνοδοιπόρους της ζωής! Έγραψα το υπερβατικό μυθιστόρημα «Η Οδύσσεια ενός Υπερανθρώπου», το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο blog μου odyssey-of-a-superman.blogspot.com

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:

 

Το ρολόι στη σοφίτα

 

 

Το ταξίδι

 

 


Επιτέλους ξέρω τι θέλω!

 

 

Πωλείται

 

 

 

 

 

Photo by Joshme17

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.