Ένας κύκλος που τον ήθελα τετράγωνο

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ.

Δεν καταλάβαινα γιατί ο μπαμπάς μου δεν ήταν όπως στις διαφημίσεις. Χαμογελαστός και με διάθεση να παίζει πάντα μαζί μου. Δεν ήταν ούτε καν σαν τον κύριο Μιχάλη τουλάχιστον, τον μπαμπά της φίλης μου της Κατερίνας. Εκείνος έπαιζε με την Κατερίνα, διαβάζανε μαζί, πηγαίνανε βόλτες. Ο δικός μου μπαμπάς ποτέ δεν έκανε μαζί μου έστω ένα από αυτά.  Έλεγα πως όταν μεγαλώσω και κάνω παιδιά θα φροντίσω ο μπαμπάς τους να είναι σαν τον κύριο Μιχάλη.

Ακόμα ψάχνω να βρω στο μυαλό μου γιατί ο μπαμπάς μου δεν ήταν σαν τον κύριο Μιχάλη τον μπαμπά της φίλης μου της Κατερίνας. Φτάσαμε πια με την Κατερίνα δεκαεφτά χρονών. Εκείνη με το μπαμπά της να την καθοδηγεί και εγώ επίσης με τον μπαμπά της να τον ακούω όποτε μας συμβούλευε και τις δύο. Ο δικός μου μπαμπάς όλο έλειπε και όλο είχε νεύρα. Είχα συνηθίσει πια και το μόνο που με πείσμα δήλωνα στον ευατό μου, είναι ότι τα δικά μου παιδιά θα έχουν έναν πατέρα σαν τον κύριο Μιχάλη.

Περνούσε ο καιρός, η Κατερίνα και εγώ μεγαλώναμε με όνειρα, προσδοκίες, αγωνίες, έρωτες. Μοιραζόμασταν τις ζωές μας και ήμασταν καλά μαζί. Κάτι σαν αδερφές, ίσως και πιο πάνω ακόμα. Η πρώτη φορά που χωρίσαμε με την Κατερίνα ήταν όταν πέρασε στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Φοιτήτρια η Κατερίνα πια, πουλί πετάμενο πού να την πιάσεις. Η χαρά της δεν λεγότανε. Άσε πια ο κύριος Μιχάλης. Αυτός και αν δεν πιανότανε από τη χαρά του. Και να τα κεράσματα και να οι ετοιμασίες να τακτοποιήσει την Κατερίνα. Πόσο τον καμάρωνα που ήταν δίπλα στην κόρη του!

Εγώ έμεινα πίσω στην μικρή επαρχιακή μας πόλη. Δεν έδωσα καν πανελλήνιες, πήρα το απολυτήριο λυκείου και βολεύτηκα πωλήτρια σε κατάστημα υποδημάτων, όπως το έλεγε κομψά η μάνα μου. Ο πρώτος χρόνος μακριά από την Κατερίνα πέρασε σχετικά δύσκολα μιας και ήταν η πρώτη φορά που αποχωριζόμασταν η μια την άλλη. Μιλούσαμε καθημερινά στο τηλέφωνο και βρισκόμασταν Χριστούγεννα Πάσχα και καλοκαίρι που έκλεινε η σχολή και η Κατερίνα ερχότανε σπίτι της. Ο δεύτερος χρόνος πιο ανώδυνος μιας και είχαμε πλέον συνηθίσει να ζούμε χωριστά. Τα τηλέφωνα είχαν αραιώσει και μαθαίναμε η μια για την άλλη τα πιο βασικά. Στο ενδιάμεσο ο κύριος Μιχάλης με έβρισκε κάποιες φορές στο δρόμο και πάντα με σταματούσε να μάθει τα νέα μου. "Έλα βρε Λενιώ και μια μέρα από το σπίτι να σε δούμε. Δεν είσαι ξένη. Γιατί χάθηκες;" μου έλεγε ο κύριος Μιχάλης κάθε φορά που θα με αντάμωνε. "Θα περάσω κύριε Μιχάλη, θα περάσω... να δουλειές.. τα φιλιά μου στην κυρία Δήμητρα." του απαντούσα και έφευγα σχεδόν πάντα βιαστικά.

Μου είχε γίνει πια βίωμα η απουσία της Κατερίνας από τη ζωή μου, κάποιες φορές μάλιστα ξεχνούσα την απουσία της. Σε αυτό για να είμαι ειλικρινής συνέβαλε και ο Νίκος. Γνωριστήκαμε πριν έξι μήνες ένα απόγευμα που ήρθε από το κατάστημα να αγοράσει παπούτσια. Όταν τον πρωτοείδα ένιωσα τη γη να χάνεται από τα πόδια μου, είχα περάσει σε άλλη διάσταση. Αμοιβαίος ο έρωτάς μας. Στον χρόνο πάνω παντρευτήκαμε και λίγους μήνες αργότερα γέννησα το πρώτο μας παιδί, κοριτσάκι. Η ζωή μου πια είχε αλλάξει, δουλειά, οικογένεια, σπίτι, ο Νίκος βοηθούσε όσο μπορούσε και αυτό μου έδινε δύναμη. Δύο χρόνια αργότερα γέννησα το δεύτερο παιδί, αγοράκι αυτή τη φορά. Η χαρά μας μεγάλη και νονά του δεύτερου παιδιού μας η Κατερίνα. Αφορμή της κουμπαριάς ότι δεν θα χάναμε ποτέ η μια την άλλη. Όλα κυλούσαν φυσιολογικά, όπως δηλαδή στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες.

Τα παιδιά μεγάλωναν, δημοτικό πλέον και είχαν μάθει να μας έχουν και τους δύο γονείς σε κάθε βήμα τους. Καμάρωνα που τα είχα καταφέρει και τα παιδιά μου είχαν έναν πατέρα σαν τον κύριο Μιχάλη. Έτσι νόμιζα, πως τα είχα καταφέρει. Ο Νίκος είχε αλλάξει, είχε απομακρυνθεί από τα παιδιά. Κάτι η δουλειά, κάτι οι φίλοι, κάτι έτσι κάτι αλλιώς, είχε απομακρυνθεί και εκείνα προσπαθούσαν να δεχτούνε τις δικαιολογίες που τους έλεγα, έτυχε αυτό έτυχε εκείνο και τα γνωστά που λέμε συνήθως στα παιδιά. Μα έβλεπα στα μάτια τους πως υπήρχε ένα κενό, μια θλίψη. Ο Νίκος είχε μόνιμα νεύρα και όλο έλειπε, μου θύμισε τον πατέρα μου και στο μυαλό μου αναβόσβησε σαν φλας φωτογραφίας η εικόνα ολοζώντανη. Εγώ κοριτσάκι να ψάχνω τον πατέρα μου στα μάτια του κύριου Μιχάλη και τα παιδιά μου να ψάχνουν επίσης τον πατέρα τους στα μάτια κάποιου άλλου πατέρα που ενδεχομένως δεν γνώριζα. Για πρώτη φορά κατάλαβα ότι κινούμαι μέσα σε έναν κύκλο και πως τελικά δεν τα κατάφερα τα παιδιά μου να έχουν έναν πατέρα σαν τον κύριο Μιχάλη. Κουλουριάστηκα στον καναπέ και έκλαψα. Έκλαψα πολύ και δυνατά. Τί έκανα λάθος; Πώς έμεινα μέσα σε έναν κύκλο που απέφευγα από παιδί; Αφού ξέσπασα με το κλάμα μου και τις απορίες μου σηκώθηκα αποφασισμένη να σπάσω τον κύκλο, να βγω έξω από αυτόν. Θα μιλούσα στον Νίκο όταν επέστρεφε, ίσως και ο ίδιος να μην είχε αντιληφθεί ότι απομακρύνθηκε. Θα του μιλούσα αν δεν επέστρεφε πάλι με νεύρα, τόσα νεύρα που έτρεμα να του πω καλησπέρα. Δεν πειράζει είπα μέσα μου, άλλη στιγμή που θα είναι ήρεμος. Η άλλη στιγμή δεν ήρθε ποτέ. Μια το ένα μια το άλλο ο καιρός περνούσε και εγώ πότε απορροφημενη στην ρουτίνα μου και πότε αποφασισμένη να σπάσω τον κύκλο, που όλο κάτι γινόταν και δεν τα κατάφερνα.

Έφτασα σήμερα να είμαι σάραντα δύο χρονών. Η κόρη μου μένει πλέον μόνη της και τι σύμπτωση, δουλεύει σε κατάστημα υποδημάτων, όπως το έλεγε κομψά η μάνα μου και ο γιος μου είναι φαντάρος. Ο Νίκος είναι και δεν είναι σπίτι και τί ειρωνεία... η κόρη μου γνώρισε ένα παλικάρι το οποίο πήγε στο κατάστημα να αγοράσει παππούτσια. Πρέπει να έχω το νου μου μην μείνει και εκείνη μέσα σε έναν κύκλο.

Γιατί σε τι χωρίζεται τελικά η ζωή; Σε κύκλους και τετράγωνα. Τυχεροί εκείνοι που αράξανε στα τετράγωνα και προστατεύονται από τις γωνίες τους.

 

 

 

Νεφέλη Π.Ζ.


Το βιβλίο της Νεφέλης Π.Ζ. "Το τανγκό της ψυχής μου" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οσελότος.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Περπατώντας ανάμεσα σε κύκλους

 

 

 

Ο μουσικός του δρόμου

 

 

 

 

Γράμμα χωρίς αποδέκτη...(;)

 

 


Συγγνώμη

 

 

 

Photo by SteveSnodgrass

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.