Τα τσόφλια του αυγού (Μέρος 2ο)

Από την Ευρυδίκη Αμανατίδου

Το δράμα του δύσμοιρου οικογενειάρχη άρχισε ξανά όταν η παιδίατρος δήλωσε ότι τα νήπια ήταν αδύναμα και ότι η διατροφή τους έπρεπε να είναι φυσική και εμπλουτισμένη. Τότε άρχισαν να καταφθάνουν αυγά, λαχανικά και άλλα καλούδια από το χωριό. Τα δίδυμα πήγαν σχολείο και πες η διατροφή πες οι νέες παρέες, πήραν τα επάνω τους.

Μόνο που στη Φωτεινή έμεινε ένα κουσούρι. Όσο τα παιδιά μεγάλωναν, τόσο εκείνη αγχωνόταν για το μέλλον τους. Και τότε επάνω, θυμήθηκε την παλιά της τέχνη και την έπιασε κόσκινο. Και βέβαια τώρα δεν διάβαζε τα μελλούμενα στο φλιτζάνι του καφέ παρά στα τσόφλια του αυγού. Η Φωτεινή είχε αναπτύξει μία μέθοδο πέρα για πέρα πρωτότυπη για να αποκρυπτογραφεί τη δυσανάγνωστη μοίρα. Έβραζε τσάι, σκορπούσε τα φύλλα όπως ήταν βρεγμένα σε ένα χαρτί κι από πάνω, αφού το κάθε ένα από τα δίδυμά της είχε καθαρίσει το αυγό του (αυτό επέμενε πως έπρεπε να το κάνουν μόνα τους για να μη χαλάσουν το ριζικό τους), σκορπούσε τα τσόφλια που κολλούσαν στην επιφάνεια.
Η Φωτεινή περνούσε ώρες πάνω από αυτά τα καλλιτεχνικά τελάρα ξεψαχνίζοντάς τα από δεξιά προς τα αριστερά, από πάνω προς τα κάτω κι αντίστροφα. Μετά, σαν μία νέα Πυθία αποφαινόταν. Τα παιδιά θα γινόντουσαν γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, θα μεγαλουργούσαν. Αυτά τις μισές φορές, γιατί τις άλλες μισές έβλεπε σχήματα που προμήνυαν συμφορές από ένα απλό στραμπούλισμα μέχρι τροχαίο ατύχημα ή παταγώδη αποτυχία στις εισαγωγικές εξετάσεις για την ανώτερη εκπαίδευση που έτσι κι αλλιώς χρονικά απείχαν παρασάγγας.
Σε αντίθεση με τα δίδυμα που διασκέδαζαν με τα καμώματα της μητέρας τους, ο ταλαίπωρος σύζυγος φυσούσε και ξεφυσούσε. Πάνω που είχε μπει το νερό στο αυλάκι, να σου ξανά οι μπελάδες. Δυστυχώς το κουσούρι της γυναίκας του είχε εξελιχτεί σε νοσηρή κατάσταση.
Ο Θωμάς δεν πρόλαβε να ανησυχήσει και πολύ. Ένα καρδιακό επεισόδιο τον έστειλε στην εντατική και ευτυχώς δύο εβδομάδες μετά, στο σπίτι για ξεκούραση.
«Όχι άγχος, όχι στενοχώρια. Δεν είσαι άρρωστος, απλά πρέπει να προσέχεις. Η καρδιά δεν σηκώνει αστεία!» δήλωσε ο οικογενειακός γιατρός.
Ο Θωμάς παρηγορήθηκε που τα αυγά είχαν βγει από το διαιτολόγιό του, διαφορετικά αυτός θα ήταν το επόμενο θύμα της αυγομαντείας της Φωτεινής. Η γυναίκα του φανερά στενοχωρημένη που τα οικονομικά τους ήταν στριμωγμένα, του ανακοίνωσε ότι θα πήγαινε να δουλέψει.
«Αυτό ούτε να το σκέφτεσαι!» άστραψε και κόρωσε ο Θωμάς και η Φωτεινή υποχώρησε για να μη τον συγχύσει στην κατάστασή του.
Οι συγγενείς έκαναν επισκέψεις ο ένας μετά τον άλλον κι ο καθένας είχε μία λύση να προτείνει. Άλλος έλεγε να τα μαζέψουν να πάνε στην επαρχία στον καθαρό αέρα, άλλος να πουλήσει ο Θωμάς την επιχείρηση, άλλος να τους δανείσει με το αζημίωτο βέβαια.
Ο Θωμάς και η Φωτεινή ξεφυσούσαν μαζί χωρίς να μπορούν να πάρουν μία απόφαση. Το σπίτι τους είχε γίνει κέντρο διερχομένων θυμίζοντας τις ημέρες που πλάκωνε το γυναικομάνι για να μάθει το φλιτζάνι του καφέ.
«Γιατί δε λες ξανά το φλιτζάνι;» τη ρώτησε μια ξαδέλφη του άνδρα της που είχε έρθει παρέα με τη θεία, μια παρδαλά ντυμένη αλλά καλοζωισμένη ογδοντάρα άρτι αφιχθείσα από το Νιου Τζέρσευ.
«Δεν είσαι με τα καλά σου. Τι θέλεις, να τον πεθάνω τον ξάδερφό σου;»
«Η μαμά λέει και τα αυγά!» φώναξαν εν χορώ τα δίδυμα.
Η θεία εξ Αμερικής έσμιξε τα ζωγραφισμένα της φρύδια.
«My god! Τα αυγκά!» θαύμασε με την ξενική προφορά της.
Τα δίδυμα σκασμένα στα γέλια άνοιξαν το δεξί κάτω ντουλάπι της κουζίνας, εκεί όπου είχε καταχωνιάσει η Φωτεινή τα τελάρα της, όπως τα ονόμαζε κι αράδιασαν τα καλλιτεχνήματα στο μωσαϊκό.
Η θεία έβαλε τα γυαλιά της και κοίταξε με ύφος ειδικού: Από αριστερά προς τα δεξιά κι από κάτω προς τα πάνω και το αντίστροφο. Μετά κοίταξε απλανώς το μωσαϊκό και ξανά τα τελάρα.
«Πόσο τα πουλάς;» ρώτησε η θεία.
«Ποια, τα τσόφλια;» απόρησε η Φωτεινή.
«Αυτά είναι έργα τέχνης!» επιβεβαίωσε η αμερικάνα εκθειάζοντας την καλλιτεχνική νοοτροπία που θύμιζε ψηφιδωτά.
«Τι λέει;» ρώτησε η Φωτεινή που δεν καταλάβαινε έτσι μπουρδουκλωμένα που μιλούσε η θεία.
«Σου έφεξε ξαδέλφη! Η θεία έχει γνωριμίες. Δεν ξέρεις τι παλαβομάρες αγοράζουν εκεί πέρα! Αρκεί κάποιος να πει πως είναι τέχνη!»
Όταν η Φωτεινή ξεπροβόδισε το συγγενολόι και βεβαιώθηκε πως ο άντρας της και τα δίδυμα κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου, ξέθαψε τα τελάρα και αφού τα έβαλε στη σειρά πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, άρχισε να τα παρατηρεί προσεκτικά.
«Λες;» μονολόγησε.
Η Φωτεινή, δέκα χρόνια μετά το γάμο της, θυμήθηκε τις σπουδές που ήθελε να κάνει και τις καλλιτεχνικές της ανησυχίες.
Την επόμενη, πρωί πρωί κατέβηκε στο κέντρο και χώθηκε στα στενά που στέγαζαν καταστήματα με είδη ζωγραφικής.
Η νέα καλλιτέχνης άρχισε να πειραματίζεται και με άλλα υλικά, κάθε καινούρια προσπάθεια όμως ξεκινούσε πάντα με τα τσόφλια του αυγού.
Ένα απόγευμα, καιρό μετά, όταν όλα είχαν μπει σε ένα δρόμο, ο Θωμάς, παρατηρούσε τη Φωτεινή επί τω έργω. Το είχε πάρει απόφαση πια ότι και οι γυναίκες φοράνε παντελόνια κυριολεκτικά και μεταφορικά. Απλά δεν ήθελε να το παραδεχτεί δημόσια. Έμεινε σκεφτικός για λίγο και το βλέμμα του αγκάλιασε με λατρεία τη Φωτεινή του.
«Είδες βρε γυναίκα!» της είπε αμήχανα. «Τελικά μπορεί να δει κανείς το μέλλον ακόμη και στα τσόφλια του αυγού!»
Η Φωτεινή σήκωσε το κεφάλι. Για μια στιγμή τον κοίταξε με απορία και μετά έσκασαν κι οι δυο τους στα γέλια.

 

 

ΤΕΛΟΣ

 

Ευρυδίκη Αμανατίδου

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Τα τσόφλια του αυγού (Μέρος 1ο)

 

 

Το τρίκυκλο : Το διήγημα της Ευρυδίκης Αμανατίδου για τη σχέση μαμάς - κόρης

 

 

Βιογραφικό Σημείωμα : Το διήγημα της Μαρίας Δασκαλάκη

 

 


Μια γυναίκα ταράζει μια ανδρική φιλία. "Το στοίχημα" της Ευρυδίκης Αμανατίδου

 

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.