Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα (Μέρος 1ο)

Γράφει η Ευρυδίκη Αμανατίδου

Σε αυτή τη μεριά της γης όλες οι μέρες του χρόνου ήταν ίδιες. Ήλιος και βροχή δεν άλλαζαν τη διάθεση των ανθρώπων, γιατί η παγωνιά είχε εγκατασταθεί για τα καλά στην καρδιά τους που είχε μόνιμα βαρυχειμωνιά.

Οι παλιότεροι θυμόντουσαν πως τέτοιες μέρες κάποτε γιόρταζαν τα Χριστούγεννα. Τα παιδιά δεν ήξεραν καν τι σημαίνει αυτή η γιορτή. Εξάλλου όλος ο κόσμος ήταν πολύ απασχολημένος για να τους εξηγήσει. Το βασικό ήταν η επιβίωση και ειδικά με τέτοιο χειμώνα. Τα δέντρα όλο και λιγόστευαν κι ας φημιζόταν άλλοτε η πολιτεία για τα πυκνά πανέμορφα δάση της. Το ξύλο χρειαζόταν για να φτιαχτούν σωρηδόν άχρηστα αντικείμενα που έμπαιναν στις βιτρίνες των καταστημάτων για να αγοραστούν μόνο από όσους διέθεταν ακόμη χρήματα.

Λεγόταν πως οι καλικάντζαροι είχαν εγκατασταθεί για πάντα σε αυτόν τον τόπο. Τα μικρά παιδιά δεν ήξεραν τι πάει να πει αυτή η λέξη και ζητούσαν επίμονα από τους γονείς τους να τους εξηγήσουν. Εκείνοι πάλι σώπαιναν από φόβο. Ήταν και τόσο απασχολημένοι από το βάσανο της καθημερινής επιβίωσης που δεν υπήρχε καιρός για λόγια, γιατί κι αυτά δύσκολα είχαν γίνει. Βαθιά μέσα τους ένιωθαν υπεύθυνοι για την κατάντια τους. Κάποτε όλα ήταν διαφορετικά, αλλά κι οι ίδιοι είχαν ξεχάσει πώς ακριβώς.

Η πολιτεία ήταν χτισμένη στην άκρη του δάσους, μα τι περίεργο! Κάθε χρόνο τα σπίτια πλήθαιναν και τα δέντρα όλο κι απομακρύνονταν. Τα μικρά παιδιά δεν είχαν και πολλά να κάνουν. Τα περισσότερα όταν δεν πήγαιναν σχολείο, έμεναν όλη την ημέρα μπροστά στην τηλεόραση. Είχαν ξεχάσει πώς να παίζουν, ακόμα και οι λέξεις που αντάλλασσαν ήταν λιγοστές και στρεβλές. Έψαχναν να βρουν τους καλικάντζαρους, αλλά αυτοί κυκλοφορούσαν μόνο τις νύχτες κι έπρεπε να μείνει κανείς ξάγρυπνος για να τους δει.
Πάντα όμως μέσα στο πλήθος αυτών που κάνουν ό,τι τους υπαγορεύουν οι άλλοι, βρίσκονται και οι ατίθασοι. Σε αυτή την πολιτεία υπήρχε μια μικρή ομάδα παιδιών που διέφερε από τα υπόλοιπα. Δεν τους άρεσε ο κόσμος που ζούσαν κι αυτό γιατί γνώριζαν πως κάποτε τα πράγματα ήταν αλλιώς. Έτσι τους έλεγε η γιαγιά του Μανόλη και της Σοφίας που στο σπίτι τους μαζευόταν η παρέα κάθε τρεις και λίγο. Τους διάβαζε από παλιά, κιτρινισμένα βιβλία κι οι ιστορίες που μάθαιναν, τα γέμιζαν ανησυχία αλλά και μια περίεργη δύναμη, πρωτόγνωρη για αυτές τις ηλικίες.
Τη νύχτα που κάποτε την έλεγαν παραμονή Χριστουγέννων, η γιαγιά άνοιξε ένα βιβλίο διαφορετικό.
«Αυτό το βιβλίο είναι πολύτιμο! Είναι η μνήμη αυτών των ημερών των αγίων που εσείς δε γνωρίσατε, εγώ όμως τις έχω μέσα στην ψυχή μου! Είναι ο λόγος του λαού μας που τον έκλεψαν οι κάθε λογής καλικάντζαροι. Εδώ μέσα λέει για τα κάλαντα, τα χριστόψωμα, τα στολισμένα καραβάκια, αλλά και τα παθήματα των σκαντζαριών».


Τα παιδιά την κοίταζαν με ανοιχτό το στόμα κι εκείνη γύρισε μια σελίδα και ξεκίνησε:
«Τα κάλαντα ήταν τραγούδια με ευχές που τραγουδούσαν τα παιδιά στον νοικοκύρη του σπιτιού και στα άλλα μέλη της οικογένειας. Τα παιδιά ξεκινούσαν αξημέρωτα ακόμα να πουν τα κάλαντα. Στο χέρι κρατούσαν φαναράκια που είχαν καμωμένα μοναχά τους ή καραβάκια χάρτινα ή τσίγκινα στολισμένα με χρωματιστά χαρτιά και φωτάκια. Στα σπίτια που πηγαίνανε, τα φίλευαν αυγά, σύκα, καρύδια και κόλιντρα που ήταν μικρές κουλούρες από σιτάρι ή κριθάρι».
Η γιαγιά σήκωσε τα μάτια και κοίταξε τα μικρά γύρω της.
«Θα σας πω τώρα για τα σκαντζάρια. Ο λαός πιστεύει πως τα παγανά, οι καλικάντζαροι δηλαδή, είναι πλάσματα κατάμαυρα, τριχωτά, με μικρά δόντια και μακριά νύχια. Ζουν όλο το χρόνο κάτω από τη γη και αγωνίζονται άλλα με πριόνια, άλλα με νύχια και με δόντια, να ροκανίσουν τις κολόνες που τη στηρίζουν. Οι κολόνες όμως αυτές είναι χοντρές και γερές. Δεν ροκανίζονται τόσο εύκολα! Όταν πλησιάζει ο καιρός των Χριστουγέννων, τα καλικαντζάρια παρατάνε το ροκάνισμα κι ανεβαίνουν πάνω στη γη για να πειράξουν και να ταλαιπωρήσουν τους ανθρώπους. Καθώς είναι σκανταλιάρικα και μικρά, πολλά μάλιστα και τοσοδούλικα, τρυπώνουν στα σπίτια από τις καμινάδες, τις χαραμάδες, τις κλειδαρότρυπες. Ήταν λοιπόν τέτοιο καιρό χριστουγεννιάτικο που ο μυλωνάς βρήκε μέσα στο μύλο του έναν καλικάντζαρο βουτηγμένο στο σακί το αλεύρι. Είχε κυλιστεί από δω κι από κει κι είχε μαγαρίσει όλον τον μύλο. Σαν χόρτασε σκανταλιές και κουράστηκε, τον πήρε ο ύπνος κι αποκοιμήθηκε μέσα στο σακί. Μια και δυο τον επιάνει ο μυλωνάς, τον δένει χειροπόδαρα και τον κρεμάει στα πανιά του μύλου να τον βλέπουν τα αδέρφια και τα ξαδέρφια του και να μην πλησιάζουν άλλο!»
Τα παιδιά έβαλαν τα γέλια, η γιαγιά όμως είχε δάκρυα στα μάτια.
«Τι έπαθες;» την ρώτησε ο εγγονός της.
«Σκέφτομαι τι όμορφα που ήταν όλα κάποτε! Θα ξαναγίνουν άραγε; Θα προλάβω να τα ξαναδώ;»
«Γιατί να μη βγούμε κι εμείς να πούμε τα κάλαντα; Γιατί να μη ψήσουμε χριστόψωμα, να στολίσουμε καραβάκια, να γράψουμε ευχές σε κάρτες, να γεμίσουμε κόκκινες κάλτσες με καρύδια και φουντούκια και να τις κρεμάσουμε στο τζάκι;» ρώτησε απορημένη η Σοφία.
«Γιατί να μη βγούμε να πούμε στον κόσμο για τα παθήματα των καλικάντζαρων; Σίγουρα δεν τα ξέρουν, γι’ αυτό τους νομίζουν φοβερούς και τρομερούς!» είπε πεισμωμένα ο Μανόλης.
«Θα ζαχαρώσουμε και μήλα και θα ψήσουμε κάστανα;» γούρλωσε τα μάτια η λαίμαργη Ναυσικά.
«Θα φορέσουμε κόκκινα σκουφιά και μακριά κασκόλ;» ρώτησε η Ελένη.
«Ακόμη κι έλκηθρο μπορούμε να φτιάξουμε και να το τσουλήσουμε έξω στο χιόνι!» ενθουσιάστηκε ο Στέφανος.
Σε λίγο το δωμάτιο είχε γεμίσει από χαρούμενες παιδικές φωνές που σχεδίαζαν, συμφωνούσαν, διαφωνούσαν ώσπου στο τέλος, όπως τόσο όμορφα ξέρουν να κάνουν τα παιδιά, οργανώθηκαν οι λεπτομέρειες. Ευθύς αμέσως, τα δυο αγόρια και τα τρία κορίτσια ξεχύθηκαν στη γειτονιά να μιλήσουν στους φίλους τους κι αυτοί πάλι στους δικούς τους, μέχρι που δεν πέρασαν παρά λίγες ώρες και όλα τα παιδιά της πολιτείας είχαν μάθει τι έπρεπε να γίνει την επόμενη, τη μέρα που κάποτε έλεγαν Χριστούγεννα.

 

(συνεχίζεται...)

Ευρυδίκη Αμανατίδου

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Η πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα (Μέρος 2ο)

 

 

Η σωτήρια διάσωση

 

 

Το σημάδι

 

 

 

Περιμένοντας τον Αϊ Βασίλη

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.