Ο μουσικός του δρόμου (Μέρος 2ο)

Γράφει η Ευρυδίκη Αμανατίδου

«Τα κλειδιά! Τα κλειδιά του αμαξιού! Πού είναι τα κλειδιά;» άκουσα τον κάθιδρο πλέον σύζυγό μου να φωνάζει.

Στα πρόθυρα εγκεφαλικού, και με την υποψία ότι τα κλειδιά της αγαπημένης του BMW είχαν κάνει φτερά, στριφογύριζε σαν το κουρδιστό, θυμίζοντας εκείνη τη διαφήμιση για τις ανεξάντλητες μπαταρίες. Ένα σατανικό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπό μου, δεν άργησε όμως να σβήσει καθώς τα καταραμένα κλειδιά εμφανίστηκαν ως δια μαγείας.

«Χριστούλη μου, ας γινόταν κάτι να εξαφανιστεί!», προσευχόμουν σιωπηλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το κτήμα του γαμπρού όπου θα δινόταν η δεξίωση για τα επινίκια.

«Και σου έχω μια έκπληξη!» μου ψιθύρισε συνωμοτικά ο σύζυγος, καθώς με βοηθούσε να βγω από το αυτοκίνητο.

«Αχ, βρε Στέφαν!» σκεφτόμουν. Πού να βρισκόταν; Ήταν αληθινά δυνατόν μια γνωριμία λίγων ωρών να μου έχει γίνει εμμονή; Να νομίζω πως τον βλέπω μπροστά μου; Μήπως δεν θυμόμουν πια το πρόσωπό του και τον μπέρδευα απλώς με άλλους που του έμοιαζαν έστω και στο ελάχιστο;

Να, όπως τώρα. Τα μάτια μου με γελάνε την ημέρα του γάμου μου. Τι γελοίο!

«Κι όμως, του μοιάζει τόσο!» μονολόγησα.

Ο γλοιώδης σύζυγός μου έσκασε στα γέλια καθώς με είδε να κοιτάζω αποσβολωμένη κατά τη μεριά της ορχήστρας.

«Το ήξερα εγώ πως θα σου αρέσει. Αυτή είναι η έκπληξη που σου έλεγα. Από τον πατέρα σου έμαθα πως έχεις αδυναμία στους μουσικούς του δρόμου. Έψαξα κι εγώ λοιπόν και σου βρήκα. Μου είπαν πως είναι ο καλύτερος».

Πού τον είχε ξετρυπώσει; Έψαξε λέει! Πού; Πού τον βρήκε; Ποιος ξέρει; Τι σημασία είχε άλλωστε αυτό τώρα; Με είχε δει άραγε; Ανόητη απορία! Σε μια δεξίωση γάμου, είναι δυνατόν να μην προσέξει κάποιος τη μόνη γυναίκα που φοράει νυφικό; Πολύ σωστά, αφού κάθε φορά που τον κοίταζα, το ειρωνικό του βλέμμα με κατάκρινε. Σαν να μου έλεγε: «τι δουλειά έχεις εσύ με το γερομπάμπαλο;» Για να μην ξεχνιόμαστε βέβαια, το εν λόγω γερομπάμπαλο έτρωγε μακαρίως και αναισθήτως.

Κάποτε ήρθε και η ώρα να χορέψουμε. Μετά από επίμονα ηχητικά εφέ από μαχαιροπήρουνα που χτυπούσαν με λύσσα πάνω σε κρύσταλλα, πήρα τον καλό μου και τον έσυρα στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο. Κάτω από τη λουλουδιασμένη πέργκολα, ο Μάνος ίδρωνε αγκομαχώντας να ξεγελάσει την ηλικία του.

Πάνω που νόμιζα πως το μαρτύριό μου είχε τελειώσει, άκουσα τον Στέφαν στο μικρόφωνο.

«Θα μου επιτρέψει ο γαμπρός να συνοδέψω τη νύφη σε αυτό τον χορό; Είναι έθιμο στα μέρη μου και λένε πως οι ανύπαντροι βρίσκουν έτσι ταίρι μέσα στον επόμενο χρόνο».

Δεν είμαστε καλά! Πού το βρήκε πάλι αυτό και το ξεφούρνισε; Επιφωνήματα έκπληξης και απορίας ακούστηκαν. Ο Μάνος, έδωσε βιαστικά τη συγκατάθεσή του, καθώς αισθανόταν τον ιδρώτα να αναβλύζει και τους σφυγμούς του να έχουν ανέβει επικίνδυνα. Πρόλαβα να τον δω να σωριάζεται με κόπο στην καρέκλα του τη στιγμή που ο Στέφαν με άρπαξε κι άρχισε να με στροβιλίζει στην αγκαλιά του.

Κόντευα να λιποθυμήσω, αισθανόμουν να αιωρούμαι στο κενό κι ο Στέφαν μου ψιθύρισε δεικτικά: «Από το πλοίο θυμάμαι πως ήσουν ανυπόμονη».

Όχι μόνο δεν είχε ξεχάσει παρά με δούλευε κι από πάνω!

«Εσύ χάθηκες», του χάρισα την πιο βλοσυρή μου ματιά.

«Κοίτα!» είπε τότε και γέλασε συνωμοτικά. Ως δια μαγείας, ανέμισε ένα χαρτάκι μπροστά στα μάτια μου, εκείνη την ίδια κάρτα που του είχα δώσει στο πλοίο.

«Την έχεις ακόμα;»

«Πάντα!»

«Γιατί δεν με πήρες ποτέ ένα τηλέφωνο;»

«Ήξερα πως θα συναντηθούμε. Δεν πιστεύεις στη μοίρα;»

«Δεν έχει πια καμία σημασία. Δεν καταλαβαίνεις; Ήρθες πολύ αργά, είμαι πια παντρεμένη».

Μια στριγκλιά ακούστηκε εκείνη τη στιγμή. Κάποιος έσπασε ένα ποτήρι, ένα σούσουρο σηκώθηκε, η μουσική σταμάτησε.

«Ένα γιατρό! Ένα γιατρό γρήγορα! Κάτι έπαθε ο Μάνος!»

Με τα πολλά, βρέθηκε γιατρός ανάμεσα στους καλεσμένους για να πιστοποιήσει απλά και μόνο ότι η καρδιά τού εδώ και τέσσερις ώρες συζύγου μου, είχε πάψει να χτυπάει. Η συγκίνηση, το πολύ φαγητό, ο χορός σε συνδυασμό με το υπερβολικό του πάχος συνέτειναν στο να επισκεφτεί νωρίτερα από τα αναμενόμενα τον Δημιουργό του.

Φυσικά δημιουργήθηκε μια αναμπουμπούλα, μια τρομερή αναστάτωση που κράτησε βδομάδες ολόκληρες. Μείζον θέμα το ότι ήμουν νομίμως χήρα, με δόξα και τιμή, έτοιμη να απολαύσω τα αγαθά που συνέλεξε εν ζωή ο αποθανών.

Αυτά όμως πάνε τώρα, πέρασαν.

Φυσικά και κληρονόμησα όλη την περιουσία του συζύγου μου. Οι πρέπουσες φιλανθρωπίες αποδείχτηκαν κατάλληλες κινήσεις για να κλείσουν πολλά στόματα.

Ζω σε έναν παλιό πύργο έξω από το Κάρλοβυ Βάρυ, φυσικά μαζί με τον Στέφαν! Τακτικά, μνημονεύω τον Μάνο που η έκπληξή που μου επιφύλαξε, ήταν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί. Τι με ρωτήσατε; Μα φυσικά και πιστεύω στη μοίρα! Όταν βλέπω τον Στέφαν πλάι μου σ’ αυτό το ειδυλλιακό τοπίο, πώς μπορώ να πω το αντίθετο;

 

ΤΕΛΟΣ

Ευρυδίκη Αμανατίδου

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Ο μουσικός του δρόμου (Μέρος 1ο)

 

 

 

 

Συγγνώμη

 


Η σωτήρια διάσωση

 

 

Αλμύρα

 

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.