Μ.Π.Ο. (Μη Πραγματοποιημένα Όνειρα)

Γράφει ο Γιάννης Φαρσάρης

Η ώρα ήταν τέσσερις και τέταρτο τη νύχτα, εκείνη ήταν τριάντα δυόμισι ετών και το τσιγάρο στα δάχτυλά της έκαιγε βαρύ. Το δωμάτιο φωτιζόταν μοναχά από μια απλίκα με μπλε φως. Καθόταν σταυροπόδι σε μια σομόν πολυθρόνα και κοίταζε τις πτυχώσεις της κουρτίνας. Ή μάλλον δεν κοίταζε, είχε απλώς ανοικτά τα μάτια και σκεφτόταν.

Η ώρα ήταν τέσσερις και τέταρτο τη νύχτα, εκείνος είχε κλείσει τα τριάντα επτά πριν τρεις μήνες και μια κούπα υποκίτρινο τσάι άχνιζε μπροστά του στο γραφείο. Το δωμάτιο φωτιζόταν από την ευρυγώνια οθόνη του υπολογιστή. Καθόταν προσηλωμένος μπροστά στις περιστρεφόμενες σελίδες του υπολογιστή. Μόνο το ποντίκι κι η ανάσα του ακούγονταν.

Η φυσική απόσταση μεταξύ εκείνης και εκείνου ήταν κάτι παραπάνω από τέσσερα μέτρα, όσο το σαλόνι από το γραφείο. Η πραγματική απόσταση μεταξύ τους ήταν ίση με τέσσερα χρόνια ακριβώς. Τόσα χρειάστηκαν για να διανυθεί η διαδρομή “πρώτο φιλί” – “τελευταίος καυγάς”. Μεσολάβησαν ρομαντικά ταξίδια, κοινά όνειρα, ένας γάμος, σύννεφα στη σχέση, αστραπές και βροντές, μικρά διαστήματα ηλιοφάνειας, ατελείωτοι καυγάδες.

Τρεμόπαιξε μηχανικά τα βλέφαρά της, ζούληξε το τσιγάρο στα τασάκι και σηκώθηκε με αργές κινήσεις. Τα μάτια της είχαν μια γυαλάδα παράξενη, κάτι μεταξύ δακρύων και θυμού. Έφτιαξε πρόχειρα τα μαλλιά της, ίσιωσε το φουστάνι της και διένυσε ξυπόλυτη τα τέσσερα μέτρα, σπρώχνοντας τη μισάνοιχτη μεσόπορτα. Στο χώρο, πέρα από το ποντίκι και την ανάσα του, ακούστηκε και η καρδιά της που χόρευε ακανόνιστα.

«Θέλω να χωρίσουμε», ξεστόμισε μαζί με ένα λυγμό. Η ανάσα του σταμάτησε, το ποντίκι έκανε διπλό κλικ και η καρδιά της έχασε τα βήματα. «Τι είπες;», της ψιθύρισε άχρωμα, χωρίς να σηκώσει το βλέμμα από την οθόνη. Ο ήχος του ποντικιού την εκνεύρισε, οι βρύσες στα μάτια της έτρεξαν και τον γράπωσε από τον ώμο να γυρίσει προς το μέρος της. «Θέλω να χωρίσουμε, γαμώτο, δεν είσαι πια αυτός που ερωτεύτηκα…».

Η επιδερμίδα του ήταν ωχρή, μπορεί και να έφταιγε η αντανάκλαση της οθόνης στο σκοτάδι. Τα μάτια της ήταν μουτζουρωμένα από τη λάσπη που φτιάχνουν τα δάκρυα με τη μάσκαρα. Η σιωπή του την εκνεύρισε. «Δε θα πεις κάτι;», τον ρώτησε σκληρά. «Έχω να πω πολλά, αλλά καλύτερα να μην πω τίποτα», της απάντησε υποτονικά και στράφηκε ξανά προς την οθόνη. Κάτι πληκτρολόγησε με ταχύτητα και από τα ηχεία ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το τραγούδι που χόρεψαν στο γάμο τους.

Εκείνη δεν άντεξε τον απρόσμενο ήχο και λύγισε. Γονάτισε στα ψυχρά πλακάκια και δίπλωσε το κορμί της μπροστά, σκεπάζοντας το πρόσωπο με τις παλάμες. Ένα μαύρο σπαρακτικό κλάμα βγήκε από τα θεμέλια και της ξερίζωσε την ψυχή.

 

 

Γιάννης Φαρσάρης


Ο Γιάννης Φαρσάρης γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1973. Σπούδασε Επιστήμη Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και Εκπαίδευση Ενηλίκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Έχει δημιουργήσει την ανοικτή βιβλιοθήκη www.openbook.gr και όλα τα έργα του κυκλοφορούν ελεύθερα στο Διαδίκτυο. Ο προσωπικός ιστοχώρος του βρίσκεται στη διεύθυνση www.open-sesame.me

 

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.