Η μνήμη επανέρχεται (Μέρος 1ο)

Γράφει ο Χάρης Γαντζούδης

«Δεν μπορώ να σας το περιγράψω με λόγια αυτό που έγινε. Ήταν τρομακτικό μα και μοναδικό ταυτόχρονα. Στην αρχή τρόμαξα μα στην πορεία με κυρίευσε η περιέργεια και έμεινα να ακούσω όσα είχαν να μου πουν. Μακάρι να ήσασταν εκεί να τους βλέπατε και εσείς. Τότε δεν θα δυσκολευόσασταν να με πιστέψετε». Έτσι άρχισε να αφηγείται ο Μάριος στον πατέρα του και στην Αλεξάνδρα όσα είχαν συμβεί πριν λίγο.

Ήταν ένα συνηθισμένο απόγευμα όπως όλα τα άλλα. Ο Μάριος καθόταν δίπλα στον αυτοσχέδιο τάφο που είχε φτιάξει για να έχει κοντά του τη μητέρα του. Πριν από ένα μήνα είχε μετακομίσει μαζί με τον πατέρα και τη νέα του σύντροφο σε αυτή, την σχεδόν ξεχασμένη πόλη. Από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα και το μυαλό του είχε γεμίσει με ερωτηματικά:

«Γιατί με πήρε μακριά σου; Δεν νοιάζεται καθόλου πια για το πώς νιώθω εγώ; Τόσο πολύ τον έχει αλλάξει αυτή;»

Στα αυτιά του έρχονταν ακόμη τα λόγια του πατέρα του :

«Την Αλεξάνδρα την γνώρισα πριν οχτώ μήνες.  Ήρθε στο γραφείο μου για δουλειά. Από την αρχή κολλήσαμε και κάναμε παρέα. Με έκανε να αισθάνομαι όμορφα. Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε πιο σοβαρά. Θέλω να με καταλάβεις».

Ο Μάριος δεν του είπε τίποτα. Πήγε στο δωμάτιο του προβληματισμένος.

«Και τι θέλει τώρα από μένα, να της φέρομαι σαν να είναι η μητέρα μου; Τι νομίζει ότι θα καθόμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι τα Σαββατοκύριακα και θα λέμε τα νέα μας; Πώς είναι δυνατόν να την ξέχασε τόσο γρήγορα;»

Ήταν δεκατεσσάρων χρονών όταν οι εξετάσεις της Ζωής, της μητέρας του, έδειξαν πως είχε όγκο στο κεφάλι. Λίγες μέρες αργότερα από τη διάγνωση άρχισε και τις χημειοθεραπείες όμως ο οργανισμός της δεν άντεξε. Ο Μάριος έχασε ό,τι πολυτιμότερο είχε. Από τότε καθημερινά πήγαινε στον τάφο της και της μιλούσε. Αυτός ήταν και ο λόγος που ήρθε σε ρήξη με τον πατέρα του όταν του ανακοίνωσε πως για το επόμενο διάστημα θα ζούσαν σε αυτή την πόλη μακριά από εκείνη.

Οι γονείς του είχαν γνωριστεί πριν από εικοσιπέντε χρόνια στο Παρίσι όπου και οι δυο παρακολουθούσαν μεταπτυχιακό Μηχανολογίας. Όταν τελείωσαν τις σπουδές τους γύρισαν στην Ελλάδα και λίγο καιρό μετά παντρεύτηκαν.

«Ο αρρενωπός και δυναμικός του χαρακτήρας με γοήτευσαν από την πρώτη στιγμή» θυμάται να του λέει ένα βράδυ η μητέρα του, όταν ο πατέρας του έμεινε μέχρι αργά στο γραφείο.

Για τον πατέρα του το γραφείο ήταν το δεύτερο σπίτι του. Από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του δούλευε από το πρωί μέχρι το βράδυ. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα είχε καταφέρει να δημιουργήσει ένα από τα πιο επιτυχημένα  μηχανολογικά γραφεία της Αθήνας.

Καθώς σκεφτόταν αυτά και με τη φωνή της μάνας του να αντηχεί στα αυτιά του δεν κατάλαβε πότε πέρασε η ώρα. Ο ήλιος είχε χαθεί στη δύση ενώ το φεγγάρι είχε εγκλωβιστεί στην σκιά των μαύρων σύννεφων που είχαν απλωθεί στον ουρανό. Ο δυνατός αέρας λύγιζε τα γυμνά κλαδιά των δέντρων σχηματίζοντας περίεργες φιγούρες στο δρόμο. Καθώς αποχαιρετούσε τη μητέρα του, μια φωνή που καλούσε απεγνωσμένα σε βοήθεια τον τράβηξε προς τα πίσω. Τρόμαξε. Γύρισε γρήγορα, κοίταζε σαν χαμένος. Δεν υπήρχε κανείς μόνο βράχια και ξερά δέντρα. Η φωνή όμως δεν σταμάτησε:

«Βοήθεια, τρέξτε να σωθείτε».

Η καρδιά του άρχισε να χτυπάει δυνατά. Τα χέρια του έτρεμαν και τα πόδια του είχαν κολλήσει στο έδαφος. Όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότερες φωνές ακούγονταν που καλούσαν σε βοήθεια.

«Τα παιδιά, πάρτε τα παιδιά να σωθούν».

Ο Μάριος είχε χάσει το χρώμα του και προσπαθούσε να καταλάβει από πού έρχονταν οι φωνές. Ο ήχος τον οδήγησε στην άκρη του γκρεμού. Ήταν τέτοια η τρομάρα του που σκόνταψε και λίγο έλειψε να πέσει στη βαθιά χαράδρα, την οποία θυμόταν πως υπήρχε μιας και αυτός ήταν ο λόγος που είχε διαλέξει αυτό το μέρος για να στήσει τον τάφο της μητέρας του. Ήθελε η ψυχή της να αντικρίζει τη μαγική θέα που απλωνόταν. Αυτή η θέα οδήγησε και τον πατέρα του στην απόφαση να χτίσει το ξενοδοχείο σε αυτή την πλευρά της πόλης.

Το φεγγάρι πρόβαλε ξαφνικά στον ουρανό και πλημμύρισε με φως τη σκοτεινή χαράδρα. Τότε ήρθε αντιμέτωπος με κάτι που μόνο σε ταινίες είχε δει. Άνθρωποι έτρεχαν να σωθούν από τους τεράστιους βράχους που έπεφταν με φόρα πάνω τους, σπίτια γκρεμίζονταν και μεγάλες φωτιές είχαν περικυκλώσει τα πάντα. Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, μια κρύα αύρα ένιωσε να διαπερνά το κορμί του. Γύρισε και είδε ένα κοριτσάκι να τον κοιτάζει στα μάτια. Το άσπρο φόρεμα που φορούσε κάλυπτε το αδύνατο σώμα του. Τα μακριά μαύρα μαλλιά του, που ήταν γεμάτα ξερόκλαδα και πασπαλισμένα με χώμα, έρχονταν σε αντίθεση με τη λευκή επιδερμίδα του.  Τα θλιμμένα μπλε μάτια του δεν σάλευαν καθόλου. Ο κόμπος που δημιουργήθηκε στο λαιμό του Μάριου δεν τον άφησε να βγάλει άχνα.

«Ποια είσαι;» κατόρθωσε να τη ρωτήσει ο Μάριος λίγο αργότερα.

«Είμαι η Ζωή» του απάντησε το κοριτσάκι. Στο άκουσμα του ονόματος ο Μάριος έφερε στο μυαλό του τη μητέρα του.

«Και τι θες από εμένα;» τη ρώτησε με περισσότερο θάρρος αυτή τη φορά.

«Κάποτε ζούσα σε αυτόν τον τόπο. Ένας ισχυρός σεισμός έθαψε την πόλη μου κάτω από τα βράχια του βουνού και μαζί και όλους τους κατοίκους. Αυτός ο τόπος έγινε ο τάφος γέρων, νέων και παιδιών. Κανείς όμως δεν νοιάζεται για μας. Λες και δεν υπήρξαμε ποτέ. Κανένας δεν μας θυμάται. Οι ψυχές μας βγαίνουν τη νύχτα και κοιμούνται τη μέρα. Δεν έχουν ησυχασμό τόσα χρόνια».

«Δηλαδή είσαι νεκρή;» τη διέκοψε ο Μάριος.

«Νεκρή και ξεχασμένη. Όλοι μας έχουν ξεχάσει» απάντησε το κοριτσάκι και γύρισε να φύγει. Καθώς απομακρυνόταν, ο αντίλαλος της φωνής της ακολουθούσε τα βήματά της. «Ποτέ δε θα ησυχάσουμε».

Το κοριτσάκι χάθηκε στο σκοτάδι, το φεγγάρι κρύφτηκε πάλι πίσω από τα σύννεφα. Οι φωνές σώπασαν και οι σκιές σβήστηκαν.  Ο Μάριος έτρεξε έντρομος στο σπίτι. Σε όλη τη διαδρομή άκουγε τις φωνές να του φωνάζουν:

«Ποτέ δε θα ησυχάσουμε, Ποτέ δεν θα ησυχάσουμε».

Λίγο πριν φτάσει στο σπίτι, σε μια άκρη του δρόμου, του φάνηκε πως είδε τη μητέρα του να κάθεται θλιμμένη.

Όταν έφτασε στο σπίτι, διηγήθηκε στον πατέρα του και την Αλεξάνδρα όσα είχαν συμβεί.

«Δεν πρέπει να χτίσεις την ξενοδοχειακή μονάδα σε αυτόν τον τόπο. Σε αυτό το μέρος πρέπει να στηθεί ένα μνημείο στο όνομα αυτών των νεκρών» απευθύνθηκε στον πατέρα του.

«Σταμάτα να λες αυτά τα ψέματα μόνο και μόνο για να διατηρήσεις τον τάφο της μητέρας σου στην περιοχή» του απάντησε εκείνος με αυστηρό τόνο και συνέχισε:

«Πρέπει να ξεκολλήσεις από το παρελθόν. Όλοι πονέσαμε από το χαμό της μητέρας σου αλλά η ζωή συνεχίζεται».

«Δηλαδή δεν με πιστεύεις;»

«Τι να πιστέψω; Ότι είδες φάντασμα που τυχαία είχε και το όνομα της μητέρας σου; Και πιστεύεις πως θα χαλάσω μια τέτοια δουλειά, που θα μας εξασφαλίσει μια πιο άνετη ζωή για τις ανοησίες σου;».

«Μόνο τα λεφτά σε νοιάζουν. Τους νεκρούς όμως δεν πρέπει να τους ξεχνάμε, γι’ αυτό τους φτιάχνουμε τάφους. Αλλά τι λέω, εδώ ξέχασες τη γυναίκα σου, θα σε νοιάζει για τους ξένους» του απάντησε ο Μάριος και πήγε στο δωμάτιό του.

Δεν πέρασε πολύ ώρα και η πόρτα του δωματίου του χτύπησε. Η Αλεξάνδρα πέρασε χωρίς να περιμένει κάποιο πρόσταγμα. Ο Μάριος για πρώτη φορά ένιωσε την ανάγκη να της ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά του μα δεν το έκανε.

«Εγώ σε πιστεύω» του είπε.

«Το λες αλήθεια;»

«Ναι. Δεν είχες λόγο να πεις ψέματα για κάτι τόσο σοβαρό. Όσο για τον πατέρα σου είμαι σίγουρη πως θα τα σκεφτεί σοβαρά όλα αυτά που του είπες. Θα σε βοηθήσω και εγώ να τον πείσεις». Του έσφιξε τον ώμο και βγήκε από το δωμάτιο καληνυχτίζοντάς τον. Ο Μάριος για πρώτη φορά μετά από το θάνατο της μητέρας του, ένιωσε τη μητρική αγάπη να τον ακουμπά.

 

(συνεχίζεται...)

Χάρης Γαντζούδης


Ο Χάρης Γαντζούδης γεννήθηκε το Μάιο του 1985 στο Αγρίνιο όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στο τμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και στην Οικονομία του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (Λευκάδα). Έχει σπουδάσει στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής του συγγραφέα/σεναριογράφου Αλέξανδρου Ντερπούλη.
Το πρώτο του ebook με τίτλο «Οι πρώτες σελίδες» είναι μία συλλογή διηγημάτων, πετάει ελεύθερα από τις εκδόσεις Σαΐτα και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν εδώ.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Η μνήμη επανέρχεται (Μέρος 2ο)

 

 

Λάθος προτεραιότητες

 


Αγάπησα ένα μυρμήγκι

 

 

 


Ένας κύκλος που τον ήθελα τετράγωνο

 

 

 

 

Photo by kcdsTM

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.