Το ταξίδι (Μέρος 1ο)

Γράφει ο Χάρης Γαντζούδης

Τα γενέθλια του Φίλιππου ήταν γεγονός. Η Ελένη αποφάσισε να αφήσει το λογιστικό γραφείο στα ικανά χέρια της Σοφίας (πρώην συμφοιτήτρια και νυν συνεργάτιδα), ώστε να μπορεί να αφιερώσει όλη τη μέρα στο σύντροφό της. Γνωρίστηκαν πριν οχτώ μήνες και ήταν τα πρώτα γενέθλια που θα περνούσαν μαζί. Από το πρωί είχε ξεχυθεί στα μαγαζιά για να βρει το κατάλληλο δώρο και να αγοράσει το γαλάζιο φόρεμα που είχε σταμπάρει πριν λίγες μέρες σε βιτρίνα γνωστής μπουτίκ του Κολωνακίου και που η Σοφία όλες αυτές τις μέρες τής είχε πάρει τα αυτιά να το αγοράσει, καθώς πίστευε πως θα αναδείκνυε το καλλίγραμμο σώμα και τα γαλάζια μάτια της. Στη συνέχεια το πρόγραμμά της προέβλεπε ψώνια στο σούπερ μάρκετ ώστε να αγοράσει τα απαραίτητα υλικά για το δείπνο έκπληξη στον αγαπημένο της όταν εκείνος θα γυρνούσε ανυποψίαστος αργά το απόγευμα από τη δουλειά – η διαφημιστική εταιρεία στην οποία εργαζόταν, ετοίμαζε μια μεγάλη καμπάνια και ο προϊστάμενος είχε επιβάλει εξοντωτικά ωράρια στους υφισταμένους του.

Η Ελένη ανέβηκε στον πέμπτο όροφο και άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος με τα δικά της κλειδιά. Τα γέλια που έρχονταν από την κρεβατοκάμαρα τη βεβαίωσαν πως δεν ήταν μόνη. Πλησίασε και άνοιξε γρήγορα την πόρτα. Τα μάτια της άνοιξαν διάπλατα όταν αντίκρισε την Νατάσσα, παιδική της φίλη από το δημοτικό και ο μόνος άνθρωπος που η Ελένη εξομολογούνταν τα πάντα, στην αγκαλιά του Φίλιππου. Για μερικά δευτερόλεπτα το σώμα της δεν σάλευε καθόλου. Ένιωσε το αίμα στις φλέβες της να παγώνει κάνοντας την ανήμπορη να αντιδράσει. Όταν κατάφερε να ανακτήσει κάποιες από τις δυνάμεις της είπε με φωνή που ίσα που έβγαινε από μέσα της:

«Δεν θέλω να σας ξαναδώ μπροστά μου» και γύρισε να φύγει πριν καταρρεύσει. Το παράνομο ζευγάρι, που τόση ώρα είχε μείνει και αυτό παγωμένο περιμένοντας κάποια αντίδρασή της, δεν είπε τίποτα. Μόνο ο Φίλιππος έτρεξε πίσω της όταν εκείνη βγήκε από την κρεβατοκάμαρα φωνάζοντας το όνομά της. Το βλέμμα της όμως, που ξεχείλιζε θυμό απέτρεψε την όποια δικαιολογία σκόπευε να της πει. Ο θόρυβος από το κλείσιμο της πόρτας έσπασε τη σιωπή και η Ελένη από τη σύγχυση δεν κατάλαβε για πότε βρέθηκε στο δρόμο.

Περπατούσε για ώρες χωρίς να σταματά, διώχνοντας κάθε σκέψη από το μυαλό της. Δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει όσα είχαν συμβεί μα κυρίως δεν ήθελε να ομολογήσει στον εαυτό της πως στα τριάντα δύο της είχε μείνει και πάλι μόνη, πως πάλι κάποιος την πρόδωσε  και μάλιστα αυτή τη φορά το χτύπημα ήταν διπλό.

Η άνοιξη είχε φτάσει στο τέλος της και ο ήλιος έκανε την Αθήνα να μοιάζει με καζάνι που βράζει. Τα μακριά καστανά μαλλιά της σκούπιζαν τον ιδρώτα που κυλούσε στο λαιμό ενώ τα μεγάλα μαύρα γυαλιά που φορούσε έκρυβαν την απόγνωση που πλέον ήταν ξεκάθαρα ζωγραφισμένη στο βλέμμα της. Άνθρωποι περνούσαν δίπλα της ακουμπώντας την μα εκείνη δεν ένιωθε τίποτα, ούτε τις κόρνες από τα κολλημένα αυτοκίνητα στην κίνηση άκουγε. Μόνο περπατούσε χωρίς να ξέρει που πηγαίνει.

Τα βήματά της την οδήγησαν στον Πειραιά. Απόθεσε το σώμα της σε ένα παγκάκι στην προβλήτα του λιμανιού και άρχισε να αγναντεύει τη θάλασσα και τα αγκυροβολημένα καράβια. Κάθε φορά που ένιωθε να πνίγεται επέστρεφε εκεί. Η αίσθηση ότι μπορούσε να επιβιβαστεί σε ένα καράβι και να χαθεί στο απέραντο γαλάζιο και να βρεθεί μακριά από τα προβλήματά της, την έκανε να χαλαρώνει. Πάντα ονειρευόταν ένα ταξίδι. Η συνήθειά της αυτή ίσως να οφειλόταν στον πατέρα της, ο οποίος στα νιάτα του και πριν γνωρίσει τη μητέρα της είχε κάνει για μικρό χρονικό διάστημα τη δουλειά του ναυτικού. Την έπιανε από το χέρι και την οδηγούσε στη θάλασσα και της αφηγούνταν ιστορίες από τα λιγοστά ταξίδια του. Του είχε μεγάλη αδυναμία και το καρδιακό επεισόδιο που σταμάτησε τη ζωή του όταν εκείνη ήταν έντεκα χρονών, την έκανε να νιώθει απέραντη μοναξιά καθώς η μητέρα της δεν είχε χρόνο για βόλτες και γενικά δεν είχε χρόνο για εκείνη.

Οι μνήμες άρχισαν να ξυπνούν και τώρα δεν μπορούσε να τις αποφύγει. Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα και όσο και αν ήθελε να αποτρέψει τους λυγμούς που τόση ώρα κρατούσε μέσα της για να μη βγουν στην επιφάνεια, δεν τα κατάφερε. Ξέσπασε σε ένα γοερό κλάμα. Έμοιαζε με μικρό παιδί που ένιωθε πως το αδίκησαν.

Στο μυαλό της ήρθε ο Αλέξης, ο πρώτος της έρωτας. Ήταν στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Εκείνος ψηλός, με ξανθά μαλλιά και γυμνασμένο σώμα αποτελούσε τον κρυφό πόθο κάθε μαθήτριας. Εκείνη χωμένη στα βιβλία της, τα έχασε όταν της ζήτησε να τον συνοδέψει στον ετήσιο χορό του σχολείου. Θυμάται τη Νατάσσα να της λέει πως ζηλεύει την τύχη της. Περνούσε καλά μαζί του μέχρι τη στιγμή που, δύο χρόνια αργότερα, ανακάλυψε πως την απατούσε και όσο κι αν δήλωνε κλαίγοντας στην αγκαλιά της Νατάσσας πως δεν πρόκειται ξανά να εμπιστευτεί άντρα στη ζωή της, δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του Νίκου.

Τον γνώρισε στο δεύτερο έτος της σχολής. Περνούσαν υπέροχα μαζί και έκαναν όνειρα για το μέλλον. Ο Αλέξης είχε γίνει πια ανάμνηση που δεν πονούσε πια. Η Ελένη ήταν τρελά ερωτευμένη μαζί του και έτσι έδειχνε και εκείνος, γι’ αυτό ήταν μεγάλη η έκπληξή της όταν της ζήτησε λίγο χρόνο για να σκεφτεί.

«Τι να σκεφτεί; Αφού τον αγαπάω και με αγαπάει; Δεν καταλαβαίνω» θυμάται να λέει στη Νατάσσα η ίδια.

«Είναι λογικό μετά από τρία χρόνια που είστε μαζί να θέλει λίγο χρόνο με τον εαυτό του. Άσε που μπορεί να θέλει να σκεφτεί πριν σου κάνει την πρόταση» της απάντησε εκείνη για να την παρηγορήσει.

«Λες να είναι  αυτό; Μακάρι» είπε η Ελένη και άρχισε να σκέφτεται τη στιγμή που ο Νίκος θα έπεφτε στα γόνατα και θα της ζητούσε να την παντρευτεί, αφήνοντας έναν αναστεναγμό να βγει. Από μικρή η Ελένη ήθελε να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια, όμως ο χρόνος που της ζήτησε ο Νίκος δεν ήταν για να της κάνει πρόταση γάμου αλλά για να σιγουρέψει την Μαρία, μια πρωτοετής φοιτήτρια που του είχε πάρει τα μυαλά, όπως της εξομολογήθηκε ο ίδιος αργότερα. Και τώρα είχε να αντιμετωπίσει την προδοσία του Φίλιππου και της Νατάσσας.

Τον Φίλιππο τον γνώρισε οχτώ μήνες πριν. Ήταν καιρό μόνη της και αποφασισμένη αυτή τη φορά να κρατήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της. Η στενή πολιορκία εκείνου όμως την έκανε να παραδοθεί. Η ευτυχία τής είχε χτυπήσει την πόρτα. Η θετική του ματιά στη ζωή και το αστείρευτο χιούμορ του είχαν διώξει μακριά κάθε θλίψη και παρόλο που ήταν λίγο καιρό μαζί εκείνη ήταν έτοιμη να μοιραστεί το υπόλοιπο της ζωής της μαζί του. Μάλιστα στο επετειακό δείπνο, για τους έξι μήνες της σχέσης τους, εκείνη δεν έχασε την ευκαιρία και του έκανε πρόταση γάμου. Εκείνος χαμογέλασε και της είπε πως δεν υπήρχε λόγος να βιάζονται. Η Ελένη άφησε ένα χαμόγελο να ζωγραφιστεί στο πρόσωπό της μα μέσα της την πείραξε η απάντησή του.

«Μα δεν καταλαβαίνει ότι δεν είμαι πια κανένα κοριτσάκι. Είμαι τριάντα δύο. Θέλω να κάνω οικογένεια, παιδιά. Δεν θέλω να γίνω πρώτα γριά και μετά μάνα» φώναζε η Ελένη στο τηλέφωνο, την επόμενη μέρα που πήρε τη Νατάσσα για να της πει τα νέα. Εκείνη τη συμβούλεψε να μην τον πιέσει για τίποτα και να απολαύσει αυτό που της συμβαίνει. Πόσο ψεύτικα ακούγονταν τώρα στα αυτιά της τα λόγια της Νατάσσας.

Ένας λυγμός ανέβηκε στο λαιμό της. Άρχισε να αναρωτιέται τι έκανε λάθος και στο τέλος έμενε πάντα μόνη. Γιατί δεν είχε βρει ακόμα την αγάπη και τη συντροφικότητα που από μικρή ονειρευόταν;

 

 

(συνεχίζεται...)

 

Χάρης Γαντζούδης


Ο Χάρης Γαντζούδης γεννήθηκε το Μάιο του 1985 στο Αγρίνιο όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στο τμήμα Εφαρμογών Πληροφορικής στη Διοίκηση και στην Οικονομία του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων (Λευκάδα). Έχει σπουδάσει στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής του συγγραφέα/σεναριογράφου Αλέξανδρου Ντερπούλη.
Το πρώτο του ebook με τίτλο «Οι πρώτες σελίδες» είναι μία συλλογή διηγημάτων, πετάει ελεύθερα από τις εκδόσεις Σαΐτα και μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν εδώ.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Το ταξίδι (Μέρος 2ο)

 

 

Το ταλέντο

 

 

 

Δύσκολοι καιροί για επανάσταση, πατέρα...

 

 

Μ.Π.Ο. (Μη πραγματοποιημένα όνειρα)

 

 

 

Photo by JD|Photography

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.