Δύσκολοι καιροί για επανάσταση, πατέρα… (Μέρος 2ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

“9.12.2008

Μια αλυσίδα. Αυτό έχετε φτιάξει. Είστε κρίκοι μιας αλυσίδας. Είστε όλοι τόσο ίδιοι! Εξάλλου, έχει δει ποτέ κανείς τους κρίκους μιας αλυσίδας να διαφέρουν; Όχι, ποτέ. Είστε όλοι κρίκοι που σχηματίζετε μια αλυσίδα. Μέτριοι, χαμένοι μέσα στη μετριότητά σας. Προβάλλετε τη μιζέρια σας σαν ευτυχία. Τον καναπέ σας σαν τον παράδεισο. Μόνο που παράδεισος δεν υπάρχει κι εσείς τρέμετε την κόλαση. Καμιά κόλαση, όμως, δεν είναι αρκετή για σας. Για την ακρίβεια, δεν είστε άξιοι καμιάς κολάσεως.

Είσαστε κρίκοι. Ομοιόμορφοι. Γυαλιστεροί. Ψεύτικοι. Ονομάζετε ζωή την επιβίωση. Κάνετε συνέχεια τα ίδια πράγματα. Δε θέλετε να μάθετε τίποτα καινούριο. Δεν το έχετε ανάγκη. Το διαφορετικό δε χωρά στη ζωή σας. Είστε ήδη αρκετά στριμωγμένοι στα πολυχρησιμοποιημένα καλούπια σας.
Γεννάτε κρίκους. Διαιωνίζετε το είδος. Φτιάχνετε αλυσίδες. Αθόρυβα κι αγόγγυστα. Ύπουλα. Σέρνεστε. Με τη γλώσσα σας τρώτε και γλείφετε. Μόνο αυτό. Δεν τη χρησιμοποιείτε για να μιλάτε. Δε μιλάτε. Δε λέτε. Μονάχα γνέφετε με το κεφάλι. Προς τα κάτω και προς τα πάνω. Πιο συχνά προς τα κάτω. Οι κρίκοι δε μιλάνε. Μόνο γεννάνε κρίκους και τους μεγαλώνουν μαθαίνοντάς τους να γνέφουν το κεφάλι –κυρίως προς τα κάτω– και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους για να τρώνε και για να γλείφουν.
Οι κρίκοι δε νιώθουν. Μόνο χρειάζονται. Χρειάζονται να ανήκουν. Χρειάζονται να ανήκουν σε μια αλυσίδα, γιατί χωρίς την αλυσίδα δεν είναι κάτι. Κανείς κρίκος δεν τολμά ν’ αφήσει την αλυσίδα. Τι είναι μια αλυσίδα χωρίς έναν κρίκο; Εξακολουθεί να είναι αλυσίδα. Τι είναι όμως ένας κρίκος χωρίς την αλυσίδα; Ένα τίποτα. Κανείς κρίκος δεν τολμά ν’ αφήσει την αλυσίδα. Κανείς κρίκος δεν τολμά να φύγει από κάπου που θεωρεί πως είναι ο καλύτερος. Είσαι ένας κρίκος ίδιος με όλους τους άλλους κρίκους κι όμως νομίζεις πως ανάμεσά τους είσαι ο καλύτερος, γι’ αυτό και μένεις.
Οι κρίκοι είναι τυφλοί. Και στους τυφλούς βασιλεύουν οι πιο γυαλιστεροί. Οι κρίκοι είναι μουγκοί. Και στους μουγκούς βασιλεύουν όσων –όπως έλεγε κι η Κατερίνα Γώγου– «η γλώσσα μόνο για γλείψιμο κάνει». Οι κρίκοι είναι κουφοί. Και στους κουφούς βασιλεύουν εκείνοι που «στην πόρτα τους βρόντα όσο θες».
Ποτέ δε θα σου ανοίξουν. Δεν έχεις θέση στον κόσμο τους. Δεν έχεις θέση στην τακτοποιημένη ζωούλα τους. Τι να σε κάνουν εσένα; Εσύ δε χωράς στα καλούπια τους. Εσύ μεγαλώνεις και μαθαίνεις να σπας τα καλούπια. Τι να σε κάνουν εσένα; Να βλέπουν πως δεν είσαι κρίκος; Πως δεν ανήκεις σε καμιά αλυσίδα; Πως είσαι μόνος κι όμως καταφέρνεις και υφίστασαι; Να βλέπουν πως είσαι καλύτερος απ’ αυτούς;
Εσύ έχεις μάτια και τους κοιτάς ειρωνικά. Εσύ έχεις γλώσσα και τους τη βγάζεις κοροϊδευτικά. Εσύ έχεις στόμα για να μιλάς κι όχι κεφάλι για να γνέφεις πάνω ή κάτω. Εσύ έχεις πλάτη για να τους τη γυρνάς. Εσύ έχεις το δικό σου στρώμα πεταμένο στο πάτωμα και δεν καταδέχεσαι να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του κάθε Προκρούστη τους. Δεν είσαι κρίκος εσύ για να σε φέρουν στα μέτρα τους. Δε θα σε πετσοκόψουν για να σε κάνουν ίδιο μ’ αυτούς, ούτε θα σε τραβήξουν για να μεγαλώσεις και να τους φτάσεις. Δε θα καταδεχτείς να ξαπλώσεις στα κρεβάτια του Προκρούστη τους κι ας μη σε αποδεχτούν ποτέ. Εσύ ξέρεις πως εκτός από το έδαφος, υπάρχει κι ο ουρανός για να κοιτάς.
Είναι που δε σε συγχωρούν για το ότι διαφέρεις. Είναι που έχουν συνηθίσει να βλέπουν κρίκους, να γεννάνε κρίκους, να ζουν με κρίκους κι ας γίνονται κάποιες καλοκαιριάτικες βραδιές κείνοι οι κρίκοι αλυσίδες, σκοινιά γερά που σφίγγουν το λαιμό τους και δεν τους αφήνουν να πάρουν ανάσα. Είπα ανάσα; Αστειότητες. Οι κρίκοι δεν αναπνέουν. Οι κρίκοι απλώς υπάρχουν.
«Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ' τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα 'χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία»., έγραψε ο Κώστας Βάρναλης. «Αν το απαίσιο γύρω σου δε σου προκαλεί απέχθεια, τότε έχεις γίνει κι εσύ μέρος του απαίσιου», έλεγε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Μα εγώ τολμώ και δε θα γίνω κρίκος. Μα εγώ τολμώ ν’ απαρνηθώ την αλυσίδα. Μα εγώ –αν και φοβάμαι τη μοναξιά– τολμώ και σπάω την αλυσίδα. Η ισχύς εν τη ενώσει, λένε, μα αυτό σημαίνει πως δυο μυαλά είναι καλύτερα από ένα. Πολλοί άνθρωποι μαζί: Δημιουργία ή μάζα; Υπάρχει δημιουργία πια στην εποχή μας; Όλοι έχουν γίνει μάζα. Κρίκοι σε αλυσίδα. Ένα ομοιογενές πράγμα που δέχεται εντολές και στερείται πρωτοβουλίας. Έχετε το κεφάλι σας ήσυχο αφήνοντας άλλους να αποφασίζουν για λογαριασμό σας. Σκύβετε το κεφάλι και δε μιλάτε, κλείνετε τα αφτιά και δεν ακούτε, το στόμα σας είναι σφραγισμένο και δε μιλάτε. Παύετε να είστε άνθρωποι και γίνεστε ρομπότ, μηχανές. Ούτε καν μηχανές. Γρανάζια μηχανών που δε βλέπουν, δεν ακούνε, δε μιλάνε. Μονάχα γυρίζουν. Καμία άλλη διαφορά δεν κάνετε σε αυτό τον κόσμο. Είστε γρανάζια που γυρίζουν, γεννάτε παιδιά και τα μαθαίνετε κι αυτά το ίδιο. Τα κάνετε γρανάζια για να γυρίζουν. Μη κάνουν τίποτα διαφορετικό στη ζωή τους. Μη γίνουν καλύτερα από σας. Μην το ρισκάρουν, διότι οποιοδήποτε ρίσκο ενέχει τον κίνδυνο της αποτυχίας και δεν είμαστε τώρα σε εποχές για να αποτυγχάνουμε, έτσι πατέρα; Πώς άφησες τα χρόνια και πέρασαν τόσο χαμένα, μπαμπά; Γέρασες κιόλας, ξόφλησες, καλέ μου πατέρα; Πάντα δε θα ’ναι δύσκολοι οι καιροί για τις επαναστάσεις;”

Η Βάσω κλαίει με λυγμούς κι οι λέξεις έγιναν πια θολά σημάδια πάνω στο χαρτί.
«Αχ, Ευτυχία μου!»
Πηγαίνει στο δωμάτιό της και ντύνεται. Σκουπίζει τα μάτια της και πλένει το πρόσωπό της. Σταματά στο σαλόνι.
«Φεύγω, Σάββα».
Απορροφημένος εκείνος στην ξένη του ταινία, παραξενεύεται.
«Πού πας;»
«Στην πορεία πάω, να βρω την Ευτυχία!»
«Δεν είμαστε καλά!»
Την κοιτά πίσω από τα γυαλιά του με μισάνοιχτο το στόμα.
«Κάποτε μου ψιθύριζες στο αφτί να κάνω λίγη υπομονή κι οι μυγδαλιές θα ανθίσουν… Μα δεν ανθίζουν οι μυγδαλιές με το να μεγαλώνεις κάθε μέρα το βαθούλωμα στον καναπέ, Σάββα… Δεν κάνεις καμιά διαφορά στον κόσμο έτσι…»
«Βάσω…τι σε έπιασε απόψε;»
«Ξέρεις πολύ καλά τι με έπιασε. Κι όχι μόνο απόψε, μα χρόνια τώρα…»
Κρατά στα χέρια της το τετράδιο της Ευτυχίας και του το αφήνει πάνω στο τραπεζάκι –κι αυτό από ξύλο καρυδιάς.
«Διάβασε!»
«Τι είναι αυτό;»
«Διάβασε και θα καταλάβεις. Εκτός από το έδαφος, υπάρχει κι ο ουρανός για να κοιτάς…».
Η Βάσω έκλεισε πίσω της την πόρτα κι ο Σάββας έκλεισε την τηλεόραση. Ήπιε μια γουλιά καφέ κι άνοιξε το τετράδιο…

 

ΤΕΛΟΣ

 

Μαρία Δασκαλάκη



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Δύσκολοι καιροί για επανάσταση, πατέρα... (Μέρος 1ο)

 

 

Ο τοίχος με το ζωγραφισμένο παράθυρο

 

 

 

Βιογραφικό Σημείωμα

 

 

 

Γράμμα χωρίς αποδέκτη...(;)

 

 

 


Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.