Βιογραφικό σημείωμα (Μέρος 1ο)

Γράφει η Μαρία Δασκαλάκη

«Όνομα: Ακριβή, μια Ακριβή που πληρώνει τα λάθη της ακριβά. Επώνυμο: Διαλεκτάκη, αν και εκ του αποτελέσματος φάνηκε πως δεν ήξερε τι πάει να πει «διαλέγω». Όνομα πατρός: Γνωστό, αλλά θα προτιμούσε να ήταν άγνωστο. Όνομα μητρός: Ευλαμπία, που όμως δεν έλαμψε ποτέ. Οικογενειακή κατάσταση: Ακατάστατη κι απροσδιόριστη με καρπό ένα ανήλικο τέκνο. Ημερομηνία γέννησης: Κάποιο βράδυ του Μάρτη. Τόπος γέννησης: Μια γκρίζα κλινική. Ετών: Πολλών, περί των σαράντα, τα περισσότερα εκ των οποίων πέρασαν χαμένα στην αναμονή. Διεύθυνση: Η ίδια τόσα χρόνια κι ας μη μπορεί ακόμη να τη συνηθίσει. Τηλέφωνο: Εκτάκτου ανάγκης και τίποτα από την ανάγκη δεν είναι δυνατότερο. Σπουδές: Ανεπίδεκτη κάθε ακαδημαϊκής μαθήσεως. Αρκετά χρόνια στη Φιλοσοφική κι άλλα τόσα στο Παρίσι, σαν σε όνειρο. Γλώσσες: Τη συνθηματική γλώσσα, μόνο αυτή κατάφερε να μάθει. Εργασιακή εμπειρία: Δεκαπέντε χρόνια πίσω από ένα άχρωμο γραφείο σε μια βουβή υπηρεσία ανάμεσα σε γκρίζους ανθρώπους κι η ισόβια εργασία της θα συνεχίσει να κυλά έτσι εσαεί, καταναγκαστικά, σαν να εκτίει ποινή φυλάκισης. Ασχολίες κι ενδιαφέροντα: Πάντα ήταν υπέρ όλων εκείνων των κουτών πραγμάτων που αποσπούν το μυαλό από τα πραγματικά προβλήματα. Άλλες διακρίσεις: Πολλές και σε διάφορους τομείς. Ενδεικτικά αναφέρονται οι συμμετοχές σε αφισοκολλήσεις και συμμετοχή σε πορείες με αριστερές παρατάξεις στα μαθητικά και φοιτητικά της χρόνια, σταμπαρισμένη φάτσα σε φωτογραφίες της ασφάλειας, πληροφορίες για χρήση παράνομων ουσιών, προσαγωγές στο τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων, ύποπτες συναναστροφές με αντιεξουσιαστικά στοιχεία. Αργότερα, κλήσεις για υπερβολική ταχύτητα, παραβίαση του κόκκινου σηματοδότη, μία φορά κλήση για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, μία έκτρωση, πολλά κουτιά αγχολυτικών, ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών –αυτά με συνταγή γιατρού–  τέσσερις σχέσεις και οι τέσσερις αποτυχημένες. Περιστασιακή σχέση δεν έκανε ποτέ.

Εδώ, αξιότιμη ομήγυρη, πρέπει να βάλω μερικές επεξηγήσεις. Τέσσερις σχέσεις με τέσσερις άνδρες και οι τέσσερις αποτυχημένες, αλλά δεν έφταιγε αυτή. Ο πρώτος ήταν εγωπαθής, με παντελή έλλειψη συμπόνιας, την απατούσε μια στο τόσο κι αυτή τον συγχωρούσε και τον ανεχόταν για αρκετά χρόνια, ώσπου δεν άντεξε άλλο. Ο δεύτερος, στο άλλο άκρο, ανασφαλής κι αρρωστημένα ζηλιάρης, την υποβίβαζε κι αυτή τον ανεχόταν για αρκετά χρόνια, ώσπου δεν άντεξε άλλο. Ο τρίτος, αρραβωνιασμένος (όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων) που τελικά παντρεύτηκε, κι αυτή που ως την τελευταία στιγμή πίστευε πως θα έκανε πίσω και θα έφευγε μαζί της, τελικά κατάλαβε πως απλώς θα συνέχιζε να της τρώει την ψυχή και μετά το γάμο του. Κάποιο μεσημέρι παράνομου πάθους έμεινε έγκυος, μα έριξε το παιδί και ποτέ δεν του είπε τίποτα, μόνο τον ανέχτηκε αρκετά χρόνια ακόμη, ώσπου δεν άντεξε άλλο. Ο τέταρτος δεν είχε κάποιο συγκεκριμένο κακό, μα ούτε και κάποιο συγκεκριμένο καλό. Τον τέταρτο τον παντρεύτηκε, γιατί ένιωθε πως δεν είχε άλλα περιθώρια πια. Δεν είχε άλλα περιθώρια για λάθη η Ακριβή Διαλεκτάκη. Μια Ακριβή που πλήρωσε τα λάθη της ακριβά και που ποτέ της δεν έμαθε να διαλέγει...».

Το τηλέφωνο την έκανε να πεταχτεί ξαφνιασμένη πάνω από το  γεμάτο ορνιθοσκαλίσματα χαρτί.

«Εμπρός; Έλα, μαμά. Καλά είμαστε, εσύ; Καλά και η μικρή. Τώρα  κοιμάται. Ο Χρόνης δεν είναι εδώ. Είναι ακόμη στο ιατρείο. Ναι, ετοιμάζω το βιογραφικό μου. Ναι, ακόμα παιδεύομαι, φαντάζομαι μέχρι αύριο θα το έχω έτοιμο. Θα προλάβω, μαμά, μην ανησυχείς. Η εκδήλωση είναι το Σάββατο, έχω καιρό ακόμα. Ο μπαμπάς; Όχι δε μου τηλεφώνησε. Πήρε εσένα; Ε βέβαια, τι να με πάρει εμένα, αφού ξέρει πως δεν θα του μιλήσω. Μαμά, σταμάτα, μια ζωή τον υπερασπίζεσαι. Όχι, δε θέλω να σε ακούσω. Τώρα το θυμήθηκε; Ας κάνει ό,τι καταλαβαίνει. Είτε έρθει είτε όχι, για μένα είναι το ίδιο. Σ’ αφήνω τώρα γιατί ξύπνησε η μικρή. Εντάξει, γεια…»

Με την πιο πρόχειρη δικαιολογία που σκέφτηκε, έκλεισε το τηλέφωνο κι αναστέναξε πάνω από τα χαρτιά της. Ο πατέρας της, τις άφησε για μια άλλη γυναίκα, όταν εκείνη ήταν μόλις εννέα ετών κι ως τώρα δεν τον έχει συγχωρήσει ακόμη. Ο Εμμανουήλ Διαλεκτάκης, που δε διάλεξε αυτές. Ίσως γι΄ αυτό κι εκείνη μένει στο γάμο της κι ας νιώθει πως είναι αποτυχημένος. Ας ξέρει πολύ καλά πως πρόκειται για μια απλή συμβίωση με κάποιο γιατρό που λέγεται Χρόνης και που πριν δέκα χρόνια τον παντρεύτηκε επειδή θεώρησε καλό οιωνό το όνομά του, που θύμιζε το «χρόνο». «Ο Χρόνης ο γιατρός… Χρόνος που όλα τα γιατρεύει», είχε σκεφτεί κι είχε πει το ναι.

Μα τώρα, μοιάζει να έχει κολλήσει ο χρόνος κι ας περνούν τα χρόνια κι εκείνη εκεί, εγκλωβισμένη με το Χρόνη που –αν και γιατρός– τίποτα δεν κατάφερε να γιατρέψει τελικά. Μόνο πού και πού της γράφει συνταγές με κάθε λογής χάπια, έτσι για να ξεχνιέται λίγο, τα οποία κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ίασης δεν έχουν. Κι όμως, δεν πρόκειται να χωρίσει. Δεν πρόκειται να τον αφήσει,  γιατί η κόρη της σε ένα χρόνο θα είναι κι εκείνη εννέα ετών και δε θέλει να τη μισεί για την υπόλοιπη ζωή της.

Κοιτά ξανά όσα έγραψε στο χαρτί μπροστά της και χαμογελά.

«Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να τους παραδώσω αυτό το βιογραφικό!», σκέφτεται και χαμογελά.

 

(συνεχίζεται...)

 

Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Βιογραφικό Σημείωμα (Μέρος 2ο)

 

 


Μια γυναίκα ταράζει μια ανδρική φιλία. "Το στοίχημα" της Ευρυδίκης Αμανατίδου

 

 

 

 

Το τρίκυκλο : Το διήγημα της Ευρυδίκης Αμανατίδου στο Deity.gr

 

 

Τα τσόφλια του αυγού : Το διήγημα της Ευρυδίκης Αμανατίδου για τις σχέσεις των φύλων

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.