Σκονισμένες στιγμές, ξεχασμένες μνήμες...

Γράφει η Μαριάννα Τεγογιάννη

Μέσα από τα χρόνια που πέρασαν, αγκυροβόλι του πολυταξιδεμένου μου νου, δεν κατάφερα να βρω ακόμη.

Η αναζήτηση ξεκίνησε -πιστεύοντας- με τους καλύτερους οιωνούς.. Πόσο έξω έπεσα αλήθεια! Άπειρες φορές προσπάθησα να βάλω σε τάξη τα αναποδογυρίσματα της ζωής, που σαν δυνατός άνεμος με «μαστίγωναν» στο κάθε φοβισμένο μου χαμόγελο..

Και να ‘μαι τώρα εδώ, καθισμένη στο μεγάλο κατάλευκο πλατύσκαλο, ακουμπώντας την παλάμη μου στο πρόσωπο, με ύφος κλαίουσας ιτιάς, χωρίς το ποτάμι να περνάει δίπλα μου, ξεφυσώντας κάθε λίγο και λιγάκι, κάνοντας τα μάγουλά μου να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν σαν κλαταρισμένα λάστιχα.

Ο οποιοσδήποτε περαστικός που θα μ’ έβλεπε, θα σήκωνε επιδεικτικά τους ώμους του και θα κουνούσε το κεφάλι δεξιά και αριστερά, πιστεύοντας ότι… μεγάλη συμφορά θα πρέπει να με βρήκε.. «Το καημένο το κορίτσι..»

Και εγώ θα σκεφτόμουν το δανεικό.. Και η σιωπή είναι λόγος..

Γιατί κανένας καθρέπτης σε τέτοιες στιγμές δεν τολμάει να σου φανερώσει την αλήθεια. Γιατί η έκρηξη του παραλόγου επιβάλλεται να σκάσει σαν βεγγαλικό και να πρωτοστατήσει η λογική με κάθε κόστος, έστω και αν χρειαστεί να σβήσεις με το αόρατο σφουγγάρι του υποτιθέμενου πίνακα, πολλά κομμάτια του παρελθόντος που σε βάραιναν.

Άχ και να υπήρχε ένα ελιξίριο λησμονιάς που σαν μαγική βροχούλα, να κατάφερνε να σε εξαγνίσει στη στιγμή. Άχ και να υπήρχε..

Και φτιάχνω ήρωες φανταστικούς, με ψεύτικα ονόματα, ψεύτικους ρόλους και ψεύτικα χαμογελαστά πρόσωπα, βάζοντάς τους να παίξουν τη δική μου πρόζα, στο δικό μου έργο, την αλήθεια μου. Και τους κινώ πότε σαν μαριονέτες και πότε σα το σαράκι που τρώει τα σκοροφαγωμένα έπιπλα του μυαλού μου.

Τρέμω στην ιδέα, μήπως η φουρτούνα, πολύ κρατήσει, και δεν θα έρθει ποτέ η νηνεμία που τόσο λαχταρώ.

Υψώνω το βλέμμα στο γκρι του ουρανού, που η μουσική συμφωνία των κρουστών παιδιών του μόλις άρχισε, και αναπολώ. Αναπολώ τα καλύτερα που θα ‘ρθουν παρέα με τα χελιδόνια ή ίσως και πιο μπροστά μέσα σε κανένα σάκο κάποιου κόκκινου κυρίου με λευκή γενειάδα..

Με καλεί η αγκαλιά του Μορφέα που αυτή τη στιγμή νιώθω πως είναι η καλή μου νεράιδα, που θα κλείσει τις λακκούβες στο χώμα από τα δάκρυα, που θα γιάνει τις νιοσκαμμένες πληγές από την ταλαιπωρημένη μου καρδιά, που με την αστερόσκονή της θα βρω κάποια στιγμή την εξιλέωση, τη δύναμη, την προσμονή του ονείρου..

Καληνύχτα γλυκό μου ημερολόγιο, αύριο πάλι..

 

 

Μαριάννα Τεγογιάννη

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Υπάρχουν πρίγκιπες;

 

 

 

 

Σε ποια χώρα απαγορεύονται τα διαζύγια;

 

 

Τι σημαίνει η στάση που κοιμάστε;

 

 

Ποιος φοβάται το νηπιαγωγείο;

 

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.