Αλμύρα (Μέρος 1ο)

Γράφει η Μαριλένα Παππά

Κοιτάω ψηλά και το μόνο που βλέπω είναι ένα ατελείωτο γαλάζιο. Κάτι μου θυμίζει. Εκείνον. Κοιτάω γύρω μου. Μια αστεία τελετή που δε μπορώ να παρακολουθήσω. Αναρωτιέμαι πως έφτασα εδώ. Το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μια ακαθόριστη εικόνα. Εκείνος ξαπλωμένος κι εγώ από πάνω του να προσπαθώ να τον σώσω. Εκείνον ή εμένα;

- Συλλυπητήρια, ζωή σε σας. Μια φωνή διακόπτει τις σκέψεις μου.

- Ευχαριστώ ψελλίζω και χώνομαι πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά. Ώστε δεν ήταν όνειρο. Έγινε. Κάποιος μου προτείνει να πάω με το αυτοκίνητό του δίπλα στο καφενεδάκι. Προτιμώ να περπατήσω. Πρέπει να σκεφτώ . Όμως, αντί να σκεφτώ το μυαλό μου ανακαλεί πράγματα που νόμιζα ότι τα είχα ξεχάσει.

Κάθομαι σε ένα σκιερό παγκάκι. Μυρίζει νυχτολούλουδο. Πότε νύχτωσε; Ανοίγω τα μάτια μου κι είμαι πάλι εκεί, σ'  αυτό το σιχαμερό μέρος. Τα ξανακλείνω για να μη βλέπω αυτό που με πονάει τόσο.

Μια υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά. Ναι, τώρα θυμάμαι καθαρά. Κάθομαι σ' ένα σκιερό πέτρινο παγκάκι και ο αέρας μυρίζει κάρβουνο από τις ταβέρνες πίσω μου. Πού μπορεί να βρίσκομαι; Δεν έχει καμιά σημασία στην πραγματικότητα. Είναι τόσο όμορφα δίπλα στο λιμάνι. Αλμύρα. Αν η ζωή είχε γεύση, αυτή θα ήταν σίγουρα η δική της. Κοιτάζω δίπλα μου. Τι όμορφη θέα. Θεέ μου ας κρατούσε για πάντα αυτή η στιγμή. Μου χαμογελά. Σκύβει και με φιλάει. Αλμύρα. Νιώθω τόση ευτυχία, ένας κόμπος με πνίγει τόσο που νομίζω ότι αν δε σηκωθώ, θα πνιγώ.

-πάμε μια βόλτα;

Γελάει.

-Πάμε, μου απαντά.

Πόση ώρα μπορεί να έχει περάσει; Κοιτάω το κινητό μου. Μόλις λίγα λεπτά. Νιώθω ότι έχουμε περπατήσει μίλια. Λίγα λεπτά δρόμου μοιάζουν με τεράστια βήματα για 'μένα. Δεν ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου, όλα μοιάζουν αδιάφορα μπροστά σ' αυτό που έχω δίπλα μου. Νιώθω σαν χαμένη, σαν υπνωτισμένη. Δεν ελέγχω τι κάνω, τι λέω. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που χαμογελάω πραγματικά.

Χιλιάδες κόμποι σε όλο μου το σώμα. Είναι τόσο μεγάλο αυτό που νιώθω που θέλω να φύγω. Θέλω να το σκάσω σα δειλή. Δε μπορώ να ανεχτώ τόση ευτυχία. Κι όμως μένω. Μένω γιατί το θέλω. Θέλω να το ζήσω όσο κι αν φοβάμαι.

Φτάνουμε στην παραλία. Είναι τόσο σκοτεινά που νιώθω ότι βρίσκομαι στη μέση του πουθενά. Νιώθω τόσο μικρή μπροστά σ' αυτό που βλέπω , ένα τοπίο σκοτεινό που φωτίζεται μόνο από ψηλά, από πολύ ψηλά. Βλέπω μια τεράστια λωρίδα δίπλα στα βράχια να λάμπει. Είναι κάτι μαγικό. Κι όμως είναι απλά φύκια μέσα στο φως του φεγγαριού. Κοιτάζω τον Αντώνη, είναι κάτι μαγικό. Κι όμως είναι απλά ένας άνθρωπος. Για 'μένα όχι, είναι κάτι παραπάνω.

Καθώς πλησιάζει όλο και πιο κοντά μου , η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά που σχεδόν νομίζω ότι την ακούω. Μυρίζω το άρωμά του, κλείνω τα μάτια μου και χάνομαι.

Κόμποι, κόμποι, κόμποι. Με κάθε του φιλί όλοι οι κόμποι λύνονται , στο τέλος ξεχειλίζει η ευτυχία. Στο τέλος ολοκληρώνεται η ευτυχία.

Κοιτάω ψηλά, ξημερώνει. Προσπαθώ να συνδέσω τις εικόνες, ώστε να συνειδητοποιήσω πόση ώρα καθόμαστε αγκαλιά. Το μόνο που καταφέρνω είναι να μπερδευτώ. Κατακλύζομαι από αισθήματα πληρότητας κι ευτυχίας. Δε μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζω έτσι τον εαυτό μου. Ο Αντώνης γυρνά, με κοιτά που χαμογελάω και χαμογελάει κι εκείνος. Άραγε μπορεί να καταλάβει τι σκέφτομαι;

-κι εγώ, μου λέει

-τι κι εσύ;, του απαντάω

- κι εγώ σ' αγαπάω

Ώστε ξέρει τι σκέφτομαι. Σήμερα έγινε κάτι μαγικό. Κι όμως ήταν απλά μια νύχτα. Όχι όμως για 'μένα.

 

 

Κι ύστερα πέρασαν τρεις χειμώνες κι άλλοι δυο κι ήρθε επιτέλους το καλοκαίρι. Ήρθε κι έφυγε όπως κι εκείνος. Αυτό το καλοκαίρι παρέσυρε μαζί του αυτόν, τον μοναδικό, τον απόλυτο που είχα ποτέ στη ζωή μου. Πώς να υπάρχω χωρίς αυτόν, πώς να ζω χωρίς αυτόν αφού υπάρχω και ζω γι' αυτόν; Οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες όσο και η εικόνα του να χάνεται στο γαλάζιο. 18 Αυγούστου. Δε θα την ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα. Πάντα θα με στοιχειώνει. Θα με κυνηγάει. Ψάχνω να βρω πώς ξεκίνησαν όλα, τι τα προκάλεσε. Ψάχνω να βρω μια απάντηση στα γιατί μου. Μα το μόνο που βρίσκω είναι εκείνον να χάνεται μέσα στα κύματα κι εμένα να προσπαθώ να φωνάξω για βοήθεια. Κι ύστερα στην στεριά να προσπαθώ να τον κάνω να ξυπνήσει. Δε μπόρεσα να κάνω τίποτα. Ένιωσα τόσο ασήμαντη. Εκείνος ήταν που μ' έκανε σημαντική. Χωρίς αυτόν δεν είμαι τίποτα . Παραμένω πάντα το μικρό ασήμαντο βότσαλο σε μια τεράστια λίμνη, χωρίς κανέναν να τονίζει τη διαφορετικότητά του.

Τη μισώ τη θάλασσα, την αλμύρα. Τη μισώ, τη μισώ, τη μισώ. Μισώ την ίδια μου τη ζωή. Την άδεια ζωή.

 

(συνεχίζεται...)

 

Μαριλένα Παππά

 

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Η αλμύρα (Μέρος 2ο)


 

 

 

 

Επιβάτες

 

 

...and I think to myself what a wonderful world

 

 

 

Photo από NanD

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.