Με αφορμή μία θεατρική παράσταση

Γράφει η Μαριλένα Παππά

Κυριακή πρωί. Η φίλη μου η Σόφι κι εγώ αποφασίσαμε επιτέλους να δούμε το φίλο -για μας-, Κωνσταντίνο Σκούντζο -για τον κόσμο-, κι έναν ταλαντούχο ηθοποιό -για όσους έχουν παρακολουθήσει την πορεία του- στην παράσταση που πρωταγωνιστεί αυτόν τον καιρό. Μετά από τη συνηθισμένη αργοπορία του 054 και το καθιερωμένο στρίμωγμα με ορδές από Πακιστανούς, Ασιάτες κι άλλους αλλοδαπούς κατεβήκαμε στη στάση Πολυτεχνείο. Κυριακή πρωί και στην Πατησίων μπορούσες να δεις κατά τόπους παρέες αλλοδαπών μικροπωλητών, ένα - δυο παππούδες που περπατούσαν μοιάζοντας να αναπολούν άλλες εποχές κι εμάς... να κρατάμε σφιχτά την τσάντα μας και να έχουμε πάρει τον πάνω δρόμο αντί να στρίψουμε απλά στο στενάκι για το θέατρο Βεάκη! (τραγικές!!)

Στη λάθος αναζήτησή μας ένιωσα λες κι η Αθήνα ήταν ένας ξεραμένος κορμός δέντρου... Μπορούσες να νιώσεις την αλλοτινή άνοιξή της, αλλά προς το παρόν συμβιβαζόσουν με το σκοτεινό χειμώνα της περπατώντας βιαστικά και φοβισμένα μην τυχόν και πατήσεις κάποιο ξεραμένο της φύλλο... ύβρις και νέμεσις.... Οι πολίτες τιμωρούνταν για την αλαζονεία των πολιτικών της... Η πόλη τιμωρείτο για την αλαζονεία των πολιτών της... ένας φαύλος κύκλος "κατηγορώ"...

"Χμμ, η Αθήνα του 5ου αιώνα... ο τόπος που γεννήθηκε το Θέατρο, η γέννηση της τραγωδίας... η Αθήνα του σήμερα, ο τόπος που το Θέατρο πεθαίνει, ο ορισμός της τραγωδίας... κι όλα αυτά δήθεν υπό την αιτιολογία  της κρίσης, αλλά στην πραγματικότητα υπό την αιτιολογία του δήθεν", σκέφτηκα αφού βρίστηκα με τη μόνη Ελληνίδα που κυκλοφορούσε στο δρόμο... (και μία από τις χιλιάδες πειραγμένες του κόσμου!)
Μέχρι να φτάσουμε είχα βυθιστεί στις τόσο ενήλικες σκέψεις μου που μου φάνηκε ουτοπικό να κάτσω να παρακολουθήσω μία παιδική παράσταση...  ένεκα ο Κωνσταντίνος σκέφτηκα και κάθισα στη θέση μου... Η παράσταση ξεκίνησε!
Χρειάστηκαν μόνο τρία λεπτά για να ξεχάσω οποιονδήποτε προβληματισμό και να αρχίσω να συμμετέχω κι εγώ όπως το 5χρονο παιδάκι που καθόταν δίπλα μου... Κι έτσι απλά βυθίστηκα στις θάλασσες του Τριγωνοψαρούλη... Μέσα σε μιάμιση ώρα έκανα ταξίδι πίσω στην ανεμελιά, στην ξεγνοιασιά και μέσα από την τεχνική του μαύρου θεάτρου έστω και για λίγο ένιωσα στ' αλήθεια ότι υπάρχει αυτός ο βυθός, ότι τα ψάρια που βλέπαμε να ίπτανται στην σκηνή χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε πώς γινόταν αυτό... ήταν αληθινά... κι εγώ, η Σόφι και το παιδάκι δίπλα μου ήμασταν μέρος του βυθού που μισούσαμε τον Άρη Ψαροφαγάκη και προσπαθούσαμε να βοηθήσουμε τον Τριγωνοψαρούλη!! (είμαι σχεδόν σίγουρη ότι το παιδάκι σκεφτόταν ακριβώς τα ίδια, τουλάχιστον όταν άρχισε να φωνάζει στον Άρη Ψαροφαγάκη ότι θέλει να τον σκοτώσει, αυτό συμπέρανα!!). Μέχρι να τελειώσει η παράσταση ένιωθα ήδη άλλος άνθρωπος! Η κάθαρσις σκέφτηκα... είχαν δίκιο οι αρχαίοι...!

Με αφορμή την εξαιρετική αυτή δουλειά μίας μικρής ομάδας ανθρώπων, σκέφτηκα ότι έτσι συμβαίνει μάλλον και με την κοινωνία... Μικρές ομάδες ανθρώπων κάνουν την αλλαγή... κατεβαίνουν στο Θέατρο Βεάκη και βάζουν την ψυχή τους προκειμένου να δημιουργήσουν μικρούς παραδείσους για τις μικρότερες γενιές, αψηφώντας την κόλαση που επικρατεί εκεί έξω...

 

 

Μαριλένα Παππά

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :

 

Το σημείο γάμα

 

 

 

 

Περπατώντας ανάμεσα σε κύκλους

 

 


Η ζωή σε χωριό

 

 


Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.