Η Νόρα και η Άνοιξη (Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά…)

Γράφει ο Γιάννης Λαμπράκης

"Μ' αγαπά, δε μ' αγαπά…"

"Θεούλη μου, Μ' ΑΓΑΠΑ!!!!". Παραλίγο να το φωνάξει! Έτσι της είπε απόψε το τελευταίο πέταλο κι έπειτα το πήρε ο αέρας και το 'ριξε στο χώμα. Μύρισε το κίτρινο μπαλάκι από στήμονες που είχε απομείνει, χάιδεψε τα φύλλα και φύλαξε το απομεινάρι σε ροζ σακουλάκι από διάφανο ύφασμα. Όλες τις μαργαρίτες που έλεγαν αυτό που ήθελε ν’ ακούσει, τις κρατούσε.

Μόλις είχε βγει η Άνοιξη απ' τη σπηλιά που ξεχειμώνιαζε, είχε απλώσει ένα παχύ πράσινο σεντόνι και λιαζόταν. Τα παιδιά της τα λουλούδια τα 'χε διώξει στα πέρατα, τα μικρά μπουμπούκια να παίξουν με τον αέρα και τα ζουζούνια και τα μεγάλα, τα λουλούδια να κάνουν έρωτα με τις μέλισσες. Δεν ήταν πια μπουμπούκια… Κάποια απ' αυτά τα παιδιά, από κείνα με τα λευκά πέταλα και την κίτρινη καρδιά είχαν ξεχωριστό προορισμό. Να πουν στη Νόρα τα μελλούμενα. Η Άνοιξη το ήξερε και παρ' ότι ήταν σκληρό να βλέπει τα παιδιά της να κόβονται και να πεθαίνουν πριν την ώρα τους έκανε μια σιωπηλή εξαίρεση για τη μελαγχολική κοπέλα.

Η Νόρα ήταν μόνη. Όχι γιατί το θέλησε, κανείς δεν επιλέγει να μείνει μόνος. Ήταν, να δεις, πως το λένε στις μέρες μας, «γιατί έτυχε», «γιατί πέρασαν τα χρόνια και την άφησαν πίσω», «γιατί ήταν γυναίκα με καριέρα». Και γιατί ο τελευταίος της έρωτας αποδείχτηκε επιταγή, σαν εκείνες που ταξινομούσαν όλη μέρα στην τράπεζα, μόνο που ήταν …ακάλυπτη. Ήταν όμορφη. Εξαιρετικά όμορφη. Μα η ομορφιά δεν είναι πάντα εισιτήριο για την ευτυχία. Η ομορφιά έχει τόση ζωή όσο ένα λουλούδι την Άνοιξη. Εξάλλου μπορεί ο κόσμος να κατακλύζεται κι από άλλα, εξίσου όμορφα λουλούδια. Έτσι που η μέλισσα να μην ξέρει που να πρωταγγίξει. Σημασία δεν έχει μόνο η ομορφιά, μα και «το άρωμα». Ίσως αυτό και πιο πολύ…

Τα βράδια ξημέρωναν παρέα με φίλους, ή με ένα ανοιχτό μυθιστόρημα στην αγκαλιά. Τα απογεύματα όμως, μετά τη δουλειά, περνούσε αρκετή ώρα στο πάρκο. Καθόταν κάτω απ’ τον ήλιο μαζί με την Άνοιξη στο παχύ πράσινο σεντόνι κι έκαναν πικ νικ οι δυο τους, μιλώντας με τις ώρες. Η μια για το πόσο βαρετό ήταν να περιμένει κλεισμένη σε μια σπηλιά έξι ολόκληρους μήνες κι η άλλη για το πόσο βαρετό είχε πια γίνει να μένει κλεισμένη μέσα σε ένα γραφείο για δώδεκα. Έντεκα, γιατί ευτυχώς υπήρχε και η άδειά της. Η Άνοιξη της έλεγε πως παλιά έπαιρνε κι εκείνη μια μικρή άδεια κάπου μέσα στο Γενάρη, μα τώρα είναι τόσο παράξενος ο καιρός που κι αυτή δεν ήταν σίγουρη.

Η Νόρα έλεγε στην Άνοιξη για κείνο τον άγνωστο που είχε δει πριν λίγο καιρό στο γραφείο. Κι αυτός την είχε δει. Δεν είχαν ανταλλάξει μιλιά, μόνο ματιές και χαμόγελα από μακριά. Εκείνος ήταν η αιτία που έκοβε και μαδούσε τα παιδιά της με τα λευκά πέταλα και την κίτρινη καρδιά. Ήταν ένα αστείο που έκανε με τον εαυτό της όταν η καταπιεσμένη κοριτσίστικη παιδικότητα που έκρυβε πάντα μέσα της ξαλάφρωνε κι ανέπνεε ελεύθερη μόλις έβγαζε το αυστηρό ταγέρ κι άφηνε τα μακριά μαλλιά της να πέσουν χυτά στους ωραίους ώμους.

Έτσι κι απόψε. Κάθε δειλινό και μια μαργαρίτα. Πάντα από το παρτέρι μπροστά στο παγκάκι. Τις είχε μετρήσει όλες στο παρτέρι, διακριτικά με την άκρη του ματιού της. Είχε σκοπό, σαν τέλειωναν πια, να μετρήσει κι όσες τις είχαν πει «Ναι», αυτές που φύλαγε στο ροζ σακουλάκι. Αν ήταν πάνω απ’ τις μισές απ’ όσες είχε το παρτέρι, κι αν ο ίδιος δεν είχε κάνει κάποιο βήμα, θα του μιλούσε εκείνη πρώτη. Απόψε άλλο ένα «ναι» είχε απομείνει από 15 πέταλα που τώρα ήταν στο χώμα κάτω απ’ το παγκάκι. Είχε νυχτώσει σχεδόν…

Νωρίς το άλλο πρωί, λίγο πριν ξεκινήσει τη μέρα της η «άλλη» Νόρα, αυτή με το αυστηρό ταγέρ, ένας χτύπος στο κουδούνι την έφερε στο κατώφλι της εξώπορτας. Μα δεν ήταν κανείς. Τη στιγμή που ετοιμαζόταν να κλείσει, για να πιει τις τελευταίες γρήγορες γουλιές από τσάι, τα μάτια της έπεσαν στο πλατύσκαλο. Εκεί υπήρχε ένα σακουλάκι όμοιο με το δικό της, μα γαλάζιο. Μέσα βρήκε 15 πέταλα από μαργαρίτα κι ένα σημείωμα. Η καρδιά της σκίρτησε…

 

Γιάννης Λαμπράκης


O Γιάννης Γ. Λαμπράκης γεννήθηκε τον Απρίλη του '73, στην Ιεράπετρα Κρήτης. Σπούδασε και υπηρετεί τη Φυσική, μα τον κέρδισε και η Τέχνη. Γράφει, ζωγραφίζει, χορεύει. Για την ψυχή του και για τους ανθρώπους. Κι αν τον έμαθαν να εξηγεί πως δουλεύει η Φύση, πιο πολύ τον τραβά το ανεξήγητο. Αγαπά ακόμα τα παραμύθια κι ας μην είναι πια παιδί. Θα τον βρείτε να κάνει ποδήλατο στους δρόμους του Ηρακλείου...

Επισκεφθείτε το πρσωπικό του blog.

 

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ :


Πρόσκληση σε γάμο

 

 


Το τρομερό κέικ του Βρασίδα

 

 

 

Αγάπησα ένα μυρμήγκι. Γράφει ο Νικόλας Σμυρνάκης.

 

 

 


Ο Μπίλιας και οι βόλοι

 

 

 

Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner
Banner

Your Say!

Banner

Authors

Μαριλένα Παππά Ευρυδίκη Αμανατίδου Μαρίνα Φραγκεσκίδου

 

 

 

Γεωργία Λάττα Γιάννης Λαμπράκης Μαρία Δασκαλάκη

 

 

 

Μαριάννα ΤεγογιάννηΧάρης Γαντζούδης Σώφρονας Τριμπουλέ

 

 

 

Connect!

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2017 Deity.gr. All Rights Reserved.